Een controle-ronde met een KLIK

Toen het telefoontje kwam vorige week, tijdens onze fietstocht van school naar huis, had ik al zo'n vermoeden dat die van het Maxima was. Alles wat met 06-500 begint, is eigenlijk altijd vanuit het PMC. 

Eenmaal thuisgekomen belde ik gelijk terug. Een zware mannenstem nam op, en dus wist ik genoeg. 'Oh, ik weet gelijk al waarvoor u belt. Sorry, weer vergeten!'. 

De KLIK-lijsten. Bij elke controlebeurt van Xander in het Maxima krijgen we van tevoren online vragenlijsten. Over hoe het met Xander gaat (zowel fysiek als mentaal) maar ook over onze mentale en fysieke gesteldheid. De antwoorden worden gebruikt ter voorbereiding van de artsen bij de controles. 

We vulden ze altijd braaf in, maar hadden zo'n gevoel dat dr. Martine er helemaal niks mee deed. En al helemaal niks met alle antwoorden over ons als ouders. Groot gelijk, wat moet zij met de informatie dat de papa van Xander de laatste weken wat last van de knie heeft?

En dus was ik het op een gegeven moment zat. Ik besloot de lijsten niet meer in te vullen. 

Maar dat bleek niet zomaar te kunnen. Kennelijk is er een mannetje binnen het Maxima aangenomen die de hele dag in de gaten houdt of de lijsten wel werden ingevuld. Wordt de deadline overschreden, dan rammelt onmiddellijk de telefoon. Met het vriendelijke doch dringende verzoek de lijsten wel in te vullen. Niet doen was geen optie, we hadden ons namelijk in het begin van het ziekteproces gecommitteerd aan het invullen. Wilden we dat niet meer, tja, dan moest dat officieel gemeld en ondertekend worden.

Gedoe. Dus vullen we ze toch maar weer braaf in die vragen. 

Alhoewel ik het dus nu echt vergeten was.

Maar kennelijk zijn wij ouders niet de enigen die deze lijsten óf vergeten, of niet belangrijk vinden. Ook de artsen schijnen de noodzaak hiervan niet altijd in te zien.

Want toen we ons vanmorgen bij de halfjaarlijkse controles meldden bij de doktersassistente, kregen we een speciaal poppetje mee. Die moesten we later die dag meenemen naar het consult van de oncoloog, om hén eraan te helpen herinneren dat de lijsten besproken moesten worden. Nou ja zeg, dit slaat toch alles? Dan is het dus de vraag of die lijsten überhaupt wat wat toevoegen. 

Ja, ze voegen wel wat toe: data voor onderzoek. Ook best belangrijk. Maar zowel ouders, kinderen als artsen voelen dus geen meerwaarde in het consult. 

Ik zou zeggen: alles wat niks toevoegt, weg ermee. Maar nee, ik vrees dat een klein deel van het KiKa budget opgegaan is aan deze poppetjes. Och, het was wel een grappig ding, hij kon mooi op de rugtas.

Ik haalde het potje ochtendurine tevoorschijn. Het aftappen vanmorgen vroeg ging prima. We doen het nog steeds, net als 4 jaar geleden, met de bekende bak. Want plassen in een potje vindt Xander nog steeds eng. Bovendien, waarom zou je iets veranderen wat goed werkt?

Alleen ging het daarná een beetje mis. Ik had de grote bak met het gele goud op het aanrecht gezet en wilde tussendoor even mijn handen wassen. Ik pakte het zeeppompje iets te druistig (zoals mijn lieve omaatje zou zeggen) waardoor de deksel vloog eraf. De zeep vloog door de keuken, en er belandde ook een flinke flats op de rand en ín de bak. Argh, nee! Gelukkig is zeep veel dikker en vermengt zich niet meteen met water (in dit geval urine). En zo gauw mijn reactievermogen het toeliet schepte ik met het potje wat 'appelsap' vanuit een nog schoon gedeelte van de bak. 

Oef, hopelijk net op tijd! En geen slapende honden wakker maken, pas als het laboratorium rare waarden gaat melden kunnen we één en ander verklaren. 

Goed. Aangemeld en wel in het Maxima begonnen we met datgene wat moeilijk is: het bloedprikken. Ik vertel altijd de dienstdoende verpleegkundige dat ze het moment zo kort mogelijk moet houden, dus doorpakken. Maar deze dame pakte wel heel rigoureus door. Ze pakte Xanders hand vast, en hield hem omhoog. 'Kijk eens, zie je dit?' Ze ontsmette de vinger met een doekje. Xander keek angstig naar zijn vinger, want ze had tenslotte gezegd dat hij moest kijken. En vervolgens jaste ze zo, voor Xanders wijdopengesperde ogen, de vingerpriknaald in zijn vinger. 

Sjongejonge zeg, wat was dit voor methode? Dank je wel, mevrouw de verpleegkundige, voor het verergeren van zijn angst voor bloedprikken. 

Ik had een paar maanden geleden nog een consult met de psycholoog van het Maxima gehad voor zijn angst hiervoor. Er zou deze keer een Medisch Pedagogisch Zorgmedewerker meekijken en observeren tijdens de bloedafname. Nou, die was in geen velden of wegen te bekennen. Dus moesten we het zelf doen.

Maar Xander is Xander. Hij was ongelooflijk verdrietig, bang en veeleisend na het bloedprikken. Hij weigerde zijn ogen open te doen, gromde, bleef in dezelfde houding zitten. En toch was hij ook veerkrachtig. Het lukte ons hem weer redelijk snel bij te laten trekken. Op schoot laten zitten, praten, emoties erkennen, relativeren, 'het ergste is geweest', en toen ging het weer. 

De longfoto en echo gingen met een dikke grijns op het gezicht en een boel praatjes.

We hadden nog een klein uurtje om te genieten van de zon en buiten te spelen, en toen was het tijd voor dr. Martine.

Xander was onwijs blij haar weer te zien en holde van de andere kant van de afdeling op haar af. Zo mooi om te zien!

We waren zelf nog niet eens binnen, en toen kwamen al de verlossende woorden: 

'Alles is goed jongens!'

Ha, mooi! Daar kwamen we voor. 

Ik deed mijn rugzak af, en gaf het KLIK poppetje aan Xander. 'Zo, geef die maar eens aan dokter Martine. Wij moeten eens praten.'

Martine begon te grijnzen. Ik grijnsde terug.

'Jij bent volgens mij als arts niet zo van KLIK he?'

'Uh, er zijn artsen die niet zoveel vragen aan hun patiënten. Die verzamelen de informatie via lijsten. Ikzelf vind deze KLIK-lijsten een belediging voor mij als arts. Je ziet je patiëntjes toch? Je vraagt toch hoe het gaat?'

Een dokter naar mijn hart. 

Xander controleert altijd of dr. Martine alles wel goed opschrijft in het online dossier.

Dit? Dit moment is lachen, giechelen, altijd dezelfde rituelen, een klinkende highfive.  Maar het is vooral het 100% blindelings vertrouwen wat hij heeft in dr. Martine. Hij laat haar toe. Altijd.

Nu hebben we wel een dilemma. Wij vullen lijsten in waar we geen zin in hebben en geen toegevoegde waarde in zien. En zíj doet er niks mee. Goed, dan maar alles voor het onderzoekende deel van het Maxima. 

Het poppetje gaat weer terug naar de doktersassistente. En wij? Wij komen over een halfjaar pas weer terug. Hoera!

Oja, en de urinewaarden waren ook goed. Dus ik had op de goede plek geschept vanmorgen. 

Festiborgh, KiKa en Bad Münstereifel

'Ik ben er best wel trots op eigenlijk. Door het geld van de Isselborgh ben ik weer gezond geworden.'

Mijn hart smelt bij deze woorden van Xander terwijl we van school naar huis fietsen. 

Het was weer het jaarlijkse Festiborgh. Een festival op school, waarbij een deel van de opbrengst bestemd is voor speeltoestellen, en het andere deel voor het goede doel. En dat was dit jaar opnieuw KiKa. Xander weet inmiddels wat Kika doet. 'Dan kunnen de dokters weer medicijnen kopen en aan kinderen geven die ziek zijn'. Zoiets ja. Ik laat het maar even bij deze uitleg. In ieder geval gaat een groot deel van hun opbrengsten naar onderzoek om kinderkanker de wereld uit te helpen. En dat ligt ons natuurlijk na aan het hart. Xander had daar in zijn eigen woorden een prachtige uitleg aan gegeven: hij was beter geworden door het geld van de Isselborgh.

Festiborgh zelf stelt voor volwassenen niet zoveel voor. Althans, zo ervaar ik het altijd. Er zijn kraampjes met zelfgemaakte spullen, een springkussen, een fiets waar je smoothies op kon maken, je kon foto's maken, een parcours in de gymzaal doen, en natuurlijk de heerlijke broodjes hamburger van meester Niek Huntelaar (ja, de broer van ja). Vooral dat laatste, daar ging ik voor. Het broodje hamburger dan bedoel ik hè. 

Het was bloed- en bloedheet. En dus besloot Xander om heel logisch in de volle zon te gaan voetballen en op het springkussen te gaan. Logisch. Dat doe je met 30+ graden. En wij? We kochten braaf de prullaria die Xander gemaakt had. Want dat wordt je natuurlijk geacht te doen. Pruttel waar Xander met frisse tegenzin aan gewerkt had, want hij is totaal niet van het knutselen. Hij had sokken versierd en vlaggen erop getekend. Nee, hij wilde ze niet aan. 'Ze mogen wel boven mijn bureau hangen ter versiering'. 

En verder liepen Ronald en ik steeds naar dezelfde stand om onze muntjes kwijt te raken. Drinken. Nog eens drinken. Nog eens drinken. Broodje hamburger. Nog eens drinken. En verder kletste ik met deze en gene. 

Met ouders, die net als wij blij zijn met de Isselborgh en het ook zo'n fijne school vinden. Over meningen die (online) geventileerd worden dat al ons onderwijs inclusief moet, omdat dat het beste zou zijn voor alle kinderen. 

Even tussendoor: ik vind het helemaal prima, dat inclusieve onderwijs. Onder één voorwaarde: dat klassen maximaal 10 kinderen hebben, met minimaal 1 docent en 1 ondersteuner, met prikkelarme lokalen, extra ondersteuning in de vorm van allerlei -ogen (psychologen, pedagogen enz), en aandacht voor elk kind. (En zelfs dat is geen garantie dat elk kind dan op de goede plek zit.)

Gaat dat niet lukken vanwege bezuinigingen, docenttekorten en administratieve lasten? Tja, dan zullen we het huidige systeem toch enigszins moeten laten bestaan. En dus zijn ook wij nog steeds blij met de Isselborgh.

Goed, twee uur later liep Festiborgh op zijn einde en was Xander bijna ontploft door de hitte, en liepen ook wij oververhit rond. Maar het was best gezellig, en hopelijk heeft het een mooi geldbedrag voor KiKa opgeleverd! Kunnen ze weer verder met onderzoek doen naar oorzaken en behandelingen van o.a. Wilmstumoren. Tenslotte ligt er nog zo'n 350 gram aan Wilmstumor en iets wat ooit een nier had moeten zijn van Xander in de diepvries in Utrecht, dus ik zeg: onder de microscoop ermee, en verder speuren jongens! 

Oja, jullie hebben trouwens nog een paar mooie plaatjes tegoed van afgelopen maandag, ons dagje uit naar Bad Münstereifel. Naar onze mening nóg mooier dan Monschau! Ja, het was warm, maar de wandelroute liep voor 90% tussen bomen door, en dat was prima te doen. 

We realiseerden ons pas midden in het centrum dat ook dit plaatsje in 2021 erg getroffen is door de overstromingen die er plaats vonden. Niet voor te stellen: nu zo rustig en kalm kabbelend, terwijl 5 jaar geleden zelfs oude muren weggeslagen werden door het kolkende water, wat metershoog gestegen was! 

Indrukwekkend hoe alles alweer herbouwd is en alleen informatieborden en een mooie zitplek nog herinnerden aan deze heftige zomer. 

Het was een heerlijke 2e Pinksterdag met prachtige plaatjes en, hoe kan het ook anders in Duitsland, als afsluiting Bratwurst und Pommes bij Bistro PlanB. Alleen de naam al zorgde ervoor dat we er graag wilde eten!

Banjeren door het weiland en een warme Pinksteren

Hmmm of dit nu helemaal de bedoeling was? We banjerden dwars door het land van de boer, die gelukkig net gemaaid was. Het land dan hè, niet de boer. 

Drie meter naar links moest een pad zijn. Zei de Komoot App. Ik had nog eens extra ingezoomd. Ja, een zwart streepje. Maar er was geen pad te bekennen. Wel een hek met prikkeldraad waar we tussendoor waren gekropen. Terug wilden we al helemaal niet. We waren net zo blij dat we een koelere route hadden gevonden in plaats van die lange asfaltweg. En we moesten bij die andere grote weg zijn. En dus banjerden we door. 

Ik hoorde een trekker en zag een stofwolk. En ik werd ietwat onrustig: oef, toch geen boze boer straks? Ach, we bleven aan de rand van het weiland, en dan zou ik wel simpelweg mijn Komoot app laten zien. 'Waar is nou dat pad?' Maar er kwam geen boze boer. En bij de grote weg aangekomen bleek er ooit wel een pad te zijn geweest, maar die was compleet dicht gegroeid. 

Poeh, het was alweer heet. Of het nu de overgang is van het koelere weer naar dit zomerse weer, of dat er niet veel wind staat: we vonden het al onbehoorlijk warm. 

Maar gelukkig, ook al was de man zwaar toe aan weekend, hij besloot vrijdagmiddag toch het zwembad uit de garage te pakken. Puzzelen, hé we missen het boekje, 'ik mis een derde handje', maar niet lang daarna het historische moment: 'en hij staat!' 

Brrr het kraanwater was amper 15 graden. Maar dat opwarmen ging snel, ondanks dat het een aardige bak water is. Zo'n 4 graden per dag. Dus we zitten nu al aan de 23/24 graden. Koud, maar lekker na een warme wandeling!

Je zou trouwens met deze warmte en volle bak zon maar op een hete treinrails zitten. Niet gedwongen, maar vrijwillig.

Het was afgelopen zaterdag weer bal. Het was verboden, maar hé, als iets verboden is doen we het juist. Dus begon het met een sit-in op Utrecht Centraal, maar zodra ze de kans kregen, ging het op een drafje naar de hete rails. Hoppa, hele dienstregeling weer overhoop, en politieagenten die ze stuk voor stuk moeten weghalen terwijl we hun capaciteit juist op andere vlakken zo nodig hebben.

Nobel hoor. Ja, ze zullen ongetwijfeld idealisme voelen voor een beter klimaat. Maar ik denk dat er nóg meer behoefte aan sensatie is. En de CO2 uitstoot gaat niet naar beneden doordat al die politiebusjes weer moeten uitrukken. 

Ik zeg: verhaal de politie-inzet en alle extra kosten door een verstoorde treindienstregeling op deze activisten. Benieuwd hoe lang hun actiebereidheid dan nog duurt.

Goed, zo heeft iedereen weer een andere invulling van zijn Pinksterweekend. Ik neem nog maar eens een hap van mijn boterham. Het is 07:54 uur en we rijden steeds verder Duitsland in. Het is nog megarustig op de weg. Onze bestemming? Bad Münstereiffel. Een dagje wandelen, relaxen, genieten van hopelijk mooie vergezichten, en heel veel smeren, drinken en schaduw opzoeken! 

Timmy

Ik weet niet of u het toevallig meegekregen hebt, maar Timmy is dood. Timmy, die gestrande bultrug bij Duitsland.

En weet u? Ik ben er blij mee. Moge hij rusten in de eeuwige bultrugwateren.

(Overigens wordt hij nog niet met rust gelaten: hij blijkt een populaire attractie te zijn geworden, en in plaats van alleen meeuwen ging een zieke menselijke geest afgelopen dagen zelfs óp het aangespoelde karkas staan om te poseren voor een foto. Jammer dat het karkas niet precies op dat moment uit elkaar is gespat. Dát hadden pas spectaculaire beelden opgeleverd.)

Ik maakte me een beetje zorgen. 

Tegen alle wetenschappelijk onderbouwde adviezen in werd een wanhopige poging gedaan om Timmy te redden. Mensen met centen werden ineens de ultieme weldoeners. Want Timmy was zielig. Timmy moest echt weer naar zijn vrienden toe, honderden kilometers verderop.

'Doe het niet, verleng zijn lijden niet, hij is al ziek!,' riepen wetenschappers en dierenartsen. Maar die andere groep, met geld, dacht het beter te weten.

Dus sjorden ze, trokken aan zijn vinnen, dreven hem een een drijvende gevangenis in waarna ze hem honderden kilometers door de zee trokken, maakten ruzie over hem, deden hem een tracker om die niet werkte (of gesaboteerd is), maakten geen beelden van zijn daadwerkelijke vrijlating (wat zou er toen allemaal mis zijn gegaan?), verboden de toegang voor de dierenarts, en lieten hem vervolgens vrij. Vrij! Kijk, hij spuit water, nu zijn er wel beelden, wat een mooi gezicht. Op naar zijn vrienden, hoera! Oh, wat een weldaad hebben we bewezen aan dit dier!

Het enige hoera wat ík kan bedenken is dat de wetenschap gelukkig, GELUKKIG!, gelijk heeft gekregen. Zij zijn niet voor niks deskundig. Er wordt niet voor niks onderzoek gedaan. De deskundigen hebben zó gelijk gekregen: Timmy spoelde niet voor niks aan in niet-logisch gebied. 

De zogenoemde weldoeners hebben zijn lijden alleen maar verergert.

"Helaas is het dier er niet in geslaagd om zijn kans te grijpen", zegt milieuminister Till Backhaus van Mecklenburg-Voor-Pommeren. De minister staat volledig achter de reddingspoging. "Volgens mij is het absoluut menselijk om zelfs de kleinste kans te willen grijpen als het om een leven gaat."

Ik krijg bij zulk soort uitspraken altijd hele rare gedachten. Iets in de trant van: 'zullen we eens bij jou doen'. Nee, ik wens die man niet terminaal ziek. Maar meer in de trant van een heftige griep, en 'm dan overeind sjorren, en hem dwingen een eind te lopen. 'Kom op, grijp je kans!' Of dat hij dan aan het werk moet. En blijven pushen hè, 24/7.

Nee, dat is niet aardig van mij. Maar neemt niet weg dat ik blij ben dat de deskundigen gelijk hebben gekregen, en dat Timmy dood is. Laat het een les zijn voor de volgende bultrug die aanspoelt.

Al ben ik bang dat de mensch daar veel te dom voor is, om er wat van te leren.

Een frisse blik

Het dagelijkse onderhoud van het menschelijk lichaam vergt nog aardig wat tijd en energie in een mensenleven. Sprak zij, 38 jaar oud.

Menig oudere zal misschien nu even een wenkbrauw optrekken. Maar echt, ik meen het serieus! 

Gezonde voedingkeuzes maken, voldoende bewegen, de hele boel overal schoon houden, goed kleden, die kleding vervolgens goed onderhouden, het kapsel in bedwang en liefst niet al te vettig, het gebit poetsen en flossen en ragen en spoelen, genoeg slapen, stress reguleren, makeup elke ochtend erop, elke avond eraf (voor de liefhebbers). En last but not least: alles wat minder smakelijk is de kop indrukken. Haren op niet gewenste plekken, wratjes, puistjes, een likdoorn: voor je het weet groeit het de spuigaten uit en moet je ook daarmee aan de bak.

Is het dan gek dat er soms een aandachtsgebied is waarbij we ons er soms wat makkelijk vanaf maken?

De één wil een kapsel waar je niks aan hoeft te doen. De volgende gaat permanent ontharen. Weer een ander vindt 1x per dag tanden poetsen meer dan genoeg. 

En ik? Ik moet bekennen dat ik de laatste tijd mijn ogen heb verwaarloosd. 

En eigenlijk is dat gek. Want ik heb al sinds mijn 7e een bril. Ik zie namelijk slecht in de verte. En niet een simpel -2tje, maar denk aan -6/-7 met daarbij cilinder. 

Zonder bril ben ik zwaar gehandicapt. Klinkt overdreven, maar zo voelt het voor mij wel. Als je me echt in paniek wilt brengen, moet je mijn bril afpakken en 'm niet meer teruggeven. Die bril is het eerste wat ik pak als ik wakker word, en het laatste wat ik wegleg als ik ga slapen. Nee, dat laatste is niet helemaal waar trouwens, dat is tegenwoordig vaak mijn ereader. 

Om de paar jaar moet ik een nieuwe bril. Niet alleen omdat ik andere glazen moet hebben omdat de ogen achteruit zijn gegaan. Maar omdat ik op een of andere manier brillen verslijt. Letterlijk. Ik doe álles met mijn bril. Zelfs douchen en zwemmen. En natuurlijk poets ik de glazen met alles wat voorhanden is. Mijn tshirt, een theedoek, mijn jurkje. Totaal niet verstandig, maar het gebeurt gewoon in de dagelijkse hectiek. Zeker als je een relatief emotioneel type bent en waterlanders snel komen en op je glazen druppen, dan valt er nogal eens wat te vegen en te poetsen.

Daarnaast hebben brillenpootjes bij mij altijd de neiging om achter de oren te gaan verkleuren en wit uit te slaan. Zo gek! Ik spiek wel eens stiekem bij anderen achter de oren, maar daar zie ik dat nooit. Is het agressief zweet? De haarlak? Ik weet het niet. Het voelt ergens ook vies, alsof mijn bril heel vies is. Maar dat is hij heus niet. En toch gebeurt het bij elke bril bij mij opnieuw.

In augustus 2024 had ik mijn laatste onderzoek bij de optometrist. Ik had namelijk letterlijk vage klachten: ik zag regelmatig wazig met 1 oog. Na onderzoek bleek ik een troebeling in/op het glasvocht te hebben. En als die net toevallig voor mijn gezichtsveld zit, dan had ik daar last van.

Tegelijk werd geconstateerd: structureel te droge ogen. Dus ik kreeg een flesje mee. Opdracht: dagelijks 2x de oogleden reinigen voor het stimuleren van de Meibomkliertjes. Wattuh? Google dat maar, dit blog is geen medische encyclopedie.

Ik deed het braaf. Twee weken. Toen een poos 1x per dag. En toen kwam de klad erin. En toen het flesje bijna leeg was, gebeurde er helemaal niks meer.

Maanden gingen voorbij. De droge ogen bleven (waar ik niks aan deed), en mijn huidige bril begon aan zijn eigen maculadegeneratie. Steeds een krasje erbij op de glazen. Tot het echt niet meer ging. Mijn brillenglazen leken wel bijna gebarsten ruiten.

Ik begon er zoveel last van te krijgen dat ik prompt midden in de vakantie de opticien belde. Graag zsm een afspraak. 'Ja, een meting.... Ja, nieuwe glazen. Ja, ook een nieuw montuur.' 

Want ik had me ineens wat gerealiseerd. Er was een groot doemscenario in mijn hoofd opgekomen. Wat als er ooit een moment komt in mijn leven dat ik zo slecht ga zien dat ik belangrijke zaken niet meer kan doen? Te beginnen met al mijn hobby's? Wat als ik niet meer kan haken? Pure paniek natuurlijk! Ok, geen idee of je eerder blind kunt raken door een combi van slechte ogen en niet goed ervoor zorgen. 

Maar ik besloot: vanaf nu gooi ik het roer om. Ik ga vanaf nu lief zijn voor die twee kleine onderdelen van mijn lijf, die zó belangrijk zijn!

Vanmorgen had ik de oogmeting. 'Is optie één beter, of twee? Twee...? Of één?'

Vroeger hoorde je die glaasjes altijd duidelijk klikken. Nu gaat het zo automatisch dat ik nog beter op moest letten en het af en toe kwijt was. Help, was dit nou 1 of 2?

Mijn ogen hadden het zwaar tijdens de meting. Ze waren moe, het duurde lang voor mijn linkeroog zich telkens scherp kon stellen en volgens de opticien was ook nu weer duidelijk te zien: structureel te droog. Ik heb nog nooit zoveel letters fout opgenoemd tijdens een meting.

Uiteindelijk kwamen we er wel. Er was niet heel veel veranderd in de sterkte. Maar wel vanaf nu: druppelen, druppelen, reinigen, druppelen, en repeat, dat is het adagium voorlopig. Dus ga ik dat doen.

Ik heb een prachtig montuur uitgezocht. En ook nog eens een zonnebril op sterkte, want 75% korting. Stond ik vanmorgen buiten voor het winkelpand door steeds een ander kleur glaasje richting de zon en de lucht te kijken (ik wist niet dat je kon kiezen uit zoveel zonnebril-kleuren!). De voorbijgangers zullen wel gedacht hebben: denkt dat mens dat er een zonsverduistering komt ofzo?

Mijn ogen zijn geopend: met deze nieuwe monturen, kraakheldere nieuwe glazen én de druppel- en reinigingsinstructies van de opticien kijk ik binnenkort weer met een frisse blik naar het leven!

Staartje van de vakantie en daarna

We zijn sinds een week weer in de Achterhoek beland. En op één of andere manier is thuiskomen fijn, maar hadden we toch enige weemoed bij het vertrek in Wildervank. Althans, Ronald en ik. Bij Xander was geen sprake van enige weemoed, hij was gewoon ronduit bloedje chagrijnig bij het wakker worden zondagochtend. Kreunen, steunen, nephuilen, en we hebben wel 457 keer gehoord dat hij Niet. Naar. Huis. Wilde. 

Tja, we hadden het verblijf kunnen rekken, maar dan moest zuslief bij terugkomst op de bank slapen. En Ronald moest de week erop weer aan het werk: de revaliderende patiënten willen toch echt volgend jaar hun schoorvoetende pasjes maken in 'De Twee Brugge' bij het nieuwe Slingeland. Die hebben geen baat bij een extra-lange-vakantievierende-werkvoorbereider.

Dus er zat niks anders op: opruimen, kuisen, inpakken en wegwezen.

Wat een prachtig weer hadden we tijdens onze vakantie! Het maakte de plaatjes van Bourtagne, Westerwolde, de zweefvliegtuigen en het suppen nog een beetje mooier. 

Eenmaal thuis had de zonnige week een groot deel van mijn viooltjes de das omgedaan. Zo dood en slap als een pier, daar kon geen gieter water meer enig leven in brengen. Nou ja, geeft niet, het werd toch tijd voor petunia's. Dus liet ik de viooltjes nog een beetje verder doodgaan, tot ze na nóg een week hun laatste rustplaats vonden op de Algemene Groene Kliko Begraafplaats.

Eerder kweekte ik altijd zelf petunia's op. Maar op een of andere manier ben ik dit jaar zoveel minder in de tuin bezig. Hoe het komt, geen idee, maar heb er de meeste tijd zó geen zin in. Dus die spaarzame momenten dat ik wel de geest heb, ga ik globaal er met de schoffel doorheen, en ben ik met een lat die flink wat centimeter lager ligt bezig om alles een beetje toonbaar te maken. De petunia's haalde ik bij Groenrijk. En zo lijkt het toch best heel wat! 

We zitten, buiten alle gekke vrije dagen om, weer snel in het ritme. School, club, zwemles, plasma geven, tandarts, huisarts, werkoverleg, fietsenmaker, opticien, schoolafspraken, kilometers vreten met de fiets: het komt allemaal weer voorbij. En dat is helemaal prima! 

Ik kreeg alleen gisteren een dringend verzoek van zoonlief. 'Mama, doe alsjeblieft eens die koptelefoon af. Je bent alleen maar podcasts aan het luisteren!'

Nou ja, 'alleen maar', dat was nou ook weer niet waar. Maar zoonlief heeft wel een beetje gelijk. Naast 'De Stemming van Vullings en de Rooij' was ik afgelopen dagen helemaal in de ban van de podcast 'De sekte van Aaldert'. 

Wat. Een. Verhaal. Een podcast die vorig jaar al gemaakt is, maar ik loop op wel meer terreinen in het leven een beetje achter, en dus ook op het gebied van podcasts.

Hij triggerde me. Over een voorganger uit 'mijn' ouderlijk-huis-contreien. Onder het mom van het christelijk geloof. Misbruik, leugens, vrouwen die niet geloofd worden, een veroordeling: niet de leukste onderwerpen, maar wel heel aangrijpend.

Ik ging daarna Googlen. En tot mijn grote verbazing heeft de veroordeelde een website opgezet om zijn onschuld te bewijzen, en alles vanuit zijn overtuiging te weerleggen. 

Ik ga hier niet te diep op de inhoud in, want die is allesbehalve gezellig. Maar tjonge, er zijn van die verhalen die blijven hangen, waarvan deze er absoluut één is.

Zo. Ik lig inmiddels drie kwartier te tikken op mijn mobiel terwijl ik lui op de bank lig. Knuffelgiraffe Raffie ligt naast me, die was verdrietig omdat zijn baasje hem de hele dag ergens op de vloer gefleerd had. Die baas, die is nu schaatskampioenschappen aan het houden in de woonkamer. 'Mama, die haaktas moet op de hocker. En jou sloffen moeten ook weg!'

Ik hoop dat ik zo snel de schaatsbaan kan oversteken zonder overreden te worden door de schaatser van Andorra die nu aan de beurt is. Want ik krijg trek. In gevuld Turks brood. Maar die komt niet vanzelf gevuld en in de oven. 

Dus ga ik nu mijn leven wagen...wish me luck!

Vakantie in Groningen

Dit jaar hebben we de sneeuw overgeslagen. Althans, in Duitsland. Hier in Nederland hebben we gelukkig wel één en ander gehad. 

Maar vanaf de kerstvakantie doorbuffelen tot de zomervakantie, dat valt nog niet mee. Dus toen het oproepje kwam: 'wij zijn een weekje weg, komen jullie dan op onze konijnen passen?', hoefden we geen wekenlang na te denken. Dat gaan we doen: een weekje Wildervank!

Groningen is nooit een provincie geweest wat mij heel erg lokte. Ik had deze provincie gecategoriseerd in 'gewoon', 'plat', 'kaal' en 'niks bijzonders'. Maar een gratis vakantie, dat sla je natuurlijk niet af.

Bovendien: waar zus en zwager wonen, dat is even niet zomaar een stukje Groningen. Het ziet er op Google Maps uit als het Dubai van Nederland. Zoek de 10 verschillen!

Het weekend ervoor was nog even druk. Een familiedag aan de ene kant van de familie, de volgende dag een housewarming in Oegstgeest aan de andere kant van de familie. Totaal niet logisch, vanuit de Achterhoek eerst naar het westen, en 's avonds door naar Groningen. Maar rijden moesten we toch, dan maar op 1 dag.

Het kan nog erger trouwens. Je kunt ook als stel op vakantie naar Griekenland willen vliegen, midden in de nacht ervóór horen dat je vlucht gecanceld wordt, en vervolgens door de vluchtmaatschappij gescheiden worden. De één staat na een paar uur op Parijs Charles de Gaulle, de ander op Flughafen Frankfurt. Terwijl je toch echt als bestemming Athene had ingevuld! 

En vervolgens door de verlate aankomst in Griekenland de trein voor je neus zien wegrijden, waarbij de volgende pas over 3 uur gaat.

Ook allemaal niet logisch. En toch gebeurde het.  

Op maandag waren we behoorlijk gaar van het weekend. Bovendien was het koningsdag. Dus kochten we Veendamse oranjetompouchen, keken toe hoe de koning en zijn familie gingen schaatsen en fierljeppen, maar zetten de tv ook snel weer uit. Saai. 

We gingen zelf er maar eens op uit! We hadden onze fietsen meegenomen, en dus trapten we naar hartje Veendam. Er was een grote vrijmarkt met ongelooflijk veel meuk, 58.362 puzzels van Jan van Haasteren, 475 grabbeltons en een sjoelbak waarbij als je raak schoot, je een negerzoen naar je hoofd kreeg. Uh, een chocozoen natuurlijk. 

Het was druk, heel druk. Eigenlijk niks voor mij, en al helemaal niet voor Xander. We scoorden nog wel een puzzel van de wereld van 1000 stukjes, maar we lieten het verder voor wat het was. We doorkruisten met onze fiets het mooie Borgerswold, de mannen klommen naar boven, 

en 's avonds maakten we een rondje door Wildervank. Wow...wat een mooi stuk! Wat een huizen, wat een doorkijkjes, geweldig!

Vandaag hadden we de stad Groningen op het programma. Zoals gebruikelijk zocht ik van tevoren een mooie route op die ik in Komoot uploadde, en ook dit keer wees mevrouw Komoot ons keurig de weg.

Groningen is mooi. Echt heel erg mooi. 

De stad verraste ons positief! Oude gebouwen, nieuwe architectuur, de mooie grachten, en 2 hoogtepunten: het Forum en de Martinitoren.

Het Forum (nee, niet die van Thierry en Lidewij) was appeltje eitje. Roltrappen omhoog, en een uitgebreid dakterras. 

Jammer dat ik met mijn fijne nieuwe Lidl jegging midden in de kauwgom ging zitten, dit eraf probeerde te krijgen, mijn handen er vervolgens ook onder zaten en ik vervolgens vol afschuw naar mezelf zat te kijken. Bah bah bah! Smerig spul! Maar even niet nadenken wie dit goedje in zijn mond heeft gehad. 

Maar ondanks dat was Forum enorm indrukwekkend en inspirerend. Een prachtige maquette, de bibliotheek, een bioscoop, overal gelegenheid om te zitten en naar buiten te kijken, horeca, technieklab, ruimte voor studenten, enzovoorts enzovoorts.

De Martinitoren was voor Ronald ook easy. Voor Xander wat minder. Want klimmen vindt hij leuk. Maar hij is als de dood voor kerkklokken. Vooral dat die dingen ineens beginnen te luiden. Het eerste gedeelte van de klim ging goed, maar toen kreeg hij de eerste bel in het oog. Een heule grote. Na het zien ervan stormde hij als een gek verder naar boven. En de realisatie dat hij ook weer terug moest langs de klokkenzolder, die kwam later. 

Toen was het paniek. Hij durfde niet meer naar boven en niet meer naar beneden. 

Ik moest praten als Brugman, maar het lukte: hij kwam in beweging. En wel de goede richting op, naar beneden. Zodra we de verdieping van de bel voorbij waren, werd de opluchting bij elke stap groter. We hadden nogal wat stappen naar beneden te gaan, dus je snapt dat hij über-blij de kerk uit kwam.

Ronald was nog boven, die wilde alles uitgebreid bekijken. Dus stuurde ik Ronald een appje: wij zijn al beneden! 

We vonden een bankje bij fonteintjes, het was lekker weer, dus hoppa, de schoenen uit en genieten van het zonnetje. 

En zo sloten we de dag in Groningen in alle rust af en togen we weer terug naar 'ons eigen' Dubai. 

Het Paasweekend

We hadden een fijn paasweekend. Zoals wel vaker werd de planning pas op het allerlaatste moment bepaald. Vrijdag vroegen we ons ineens af: zou het leuk zijn om morgen naar Maastricht te gaan? Ik was er vorig jaar al eens geweest, in combinatie met een bezoekje aan zus en zwager. Maar Ronald was er nog nooit geweest.

Ik deed er een appje uit, en gelukkig zijn zus en zwager van dezelfde soort: namelijk dat regelmatig verrassingen en plotselinge ingevingen het leven leuker maken. 

Ja hoor, het kon! Tip: ga niet 's middags de stad in, dan kom je de stad bijna niet in, zijn parkeerplaatsen bezet en kun je over de koppen lopen.

Prima, gaan we 's ochtends. 8.00 uur in de auto met een hoop proviand in de tas, en klokslag 10 uur reden we Maastricht in. Altijd even opletten, want je kunt daar 10.000 afslagen nemen die over, om en door elkaar heen lopen. En Maps doet het best goed, maar is ook niet altijd volmaakt.

We kwamen er, en het was nog heerlijk rustig op onze geplande parkeerplek. 

We hadden een stadswandeling gedownload die we vervolgens hadden geupload in onze wandelapp. Ideaal! Zo liepen we begeleid door mw. Komoot door de mooiste straatjes van Maastricht. 

De blauwe route moesten we lopen. De roze liepen we. Logisch hè?

Halverwege moesten Xander en ik plassen. En zodra ik de Mac Donalds in het vizier kreeg, trok ik Xander mee die kant op. 'Kom op, daar zullen ze wel een toilet hebben.' Hadden ze ook. Alleen de deur zat dicht. Op slot. Vanaf 11.00 uur zou hij open zijn. Het was 11.13 uur. Maar nee, de medewerker die geen Nederlands sprak maakte met een afwerend gebaar duidelijk: no. 

Wat nu? Ik heb er zo'n hekel aan, lopen met een volle blaas. En een kind met een volle blaas aan de hand, daar word ik nog zenuwachtiger van. 

Een terrasje verder was nog leeg. Die dáárnaast zat vol en hoorde bij een hotel. 

Ik zette mijn zelfverzekerdste snoet op, deed alsof we gasten waren van het terras, en we liepen naar binnen, de trap af naar beneden waar de toiletten waren. 'Mama, mag dit wel?' Geen idee, maar we moeten. Dus gaan we.

Niemand keek raar, en we konden toiletteren op een uiterst moderne wc, zonder rare vlekken op de bril of de vloer zoals je die gewoonlijk bij Mac Donalds tegenkomt. We liepen weer net zo zelfverzekerd naar boven, de lounge door, het terras over, en klaar waren we voor de rest van de route. 

Prachtige stad, Maastricht! En ik spotte zowaar mijn absolute favoriete Maestro-jurylid-bassist: Dominic Seldis! 

Oh, achteraf had ik gewoon hardop moeten zeggen wat ik dacht toen ik de hoek om liep in boekwinkel Dominicanen. "Krijg nou wat! Dominic Seldis in het wild!". Maar ik was te bleu, dacht teveel na en liet mijn kans op een babbeltje en een selfie verloren gaan. Dom dom dom! 

Tien jaar geleden deed ik het beter: ik pakte mijn ultieme kans bij Jeroen Dijsselbloem, met als resultaat dat hij een bezoekje bracht aan Care Travel en de Achterhoek. Les voor de volgende keer: niet nadenken, doen! 

We hadden nog tijd over, en op advies van zuslief gingen we door naar de Amerikaanse Begraafplaats in Margraten.

Indrukwekkend! Heel eerlijk, ik heb vaak niet veel interesse in al die herdenkingen en bevrijdingsfeesten. Maar als je daar loopt en je ziet al die duizenden kruizen van jongens die hun leven in een vreemd land gegeven hebben voor vrede, dan denk ik: wat zou ik gedaan hebben? Ben ik bereid mijn leven op te offeren voor vrede? 

We sloten de dag af met een gezellig bezoek aan de familie. We kletsten, basketbalden, Lex gaf zijn prachtige step aan Xander cadeau!, we genoten van heerlijke zuurkoolstamppot, en toen was het de hoogste tijd om weer te gaan.

Ook ik moest 'm van Xander even proberen.

Tweede paasdag gingen we opnieuw aan de wandel. Iets dichterbij, Wichmond. 

Nu veel meer natuur, maar ook weer een prachtige route. Vergeet filelopen op de Posbank, er zijn in Nederland zoveel mooie prachtige plekjes die veel rustiger zijn!

En zo is dit lange weekend voorbij gevlogen.

We zitten nu alledrie op onze eigen manier dit weekend af te sluiten. Met een boek, met hoofdpijn, en met schrijven in mijn dagboek en moed verzamelen voor alles wat de komende dagen weer moet gebeuren. 

Een prachtige geheime missie

We zitten in de auto. Nog 1 uur en 19 minuten te gaan. Ik denk dat als dit blog af is, we nog 7 minuten te gaan hebben. 

Bestemming: Maastricht. We gaan een bezoekje brengen aan deze mooie stad, en gezellig op visite bij zus en zwager. 

Maar daar ga ik het verder niet over hebben, komt vast wel in een volgend stuk. Deze autorit is ideaal om weer eens een stukje proza online te gooien. Manlief is namelijk degene die het liefst rijdt, en Xander vermaakt zich met naar buiten kijken en discussiëren welke provincie van Nederland nu eigenlijk het grootst is.

Een week geleden zat ik er een heel stuk minder relaxt bij. Ik was aan het bijkomen van een heftige nachtmerrie en alleen maar bezig met zaterdagavond 28 maart 21.00 uur. Dan zou HET namelijk gaan gebeuren: de uitreiking van de koninklijke onderscheiding aan Sjoerd. Sjoerd uit Etten. Dé Sjoerd. Die ook wel burgemeester van Etten wordt genoemd.

We hadden er 8 maanden naartoe gewerkt: Silvia, Femke en ik. Silvia was logisch: kent Sjoerd goed, met zijn ouders op vakantie geweest, en zíj was de aanstichtster. Femke was nog logischer. Zijn zus, die mooi alle informatie kon achterhalen en alles van Sjoerd wist.

Ik was iets minder logisch. Kende Sjoerd eigenlijk alleen van 'hoi' en 'doei', maar juist in deze onlogisch-heid was het logisch. Want hij zou mij nooit verdenken. We konden veilig bij mij thuis vergaderen. Bovendien had ik er ervaring met het aanvragen van een lintje en wist dus waar ik moest zijn, welke informatie nodig was, en waar je op moest letten.

Het proces ging voorspoedig. De ondersteuners schreven mooie epistels, wij vulden alle informatie aan, en alles werd op tijd ingeleverd. 

Maar toen begon het. De Kanselarij vond dat Sjoerd 'm hoe dan ook verdiend had. Maar waarom niet bij de lintjesregen? Nou, heel simpel: Sjoerd verdiende meer. Hij moest een speciaal podium krijgen. Dus hoppa, bezwaarschrift er tegenaan, en de Kanselarij ging akkoord.

Maar toen bleek een datum vastzetten voor de heropening van de kerk gedoe. Elke keer werd het weer uitgesteld. En toen er eindelijk een datum was, waren de ouders van Sjoerd op vakantie. 

Vervolgens wilden we het een week later doen, maar kwam er weer bezwaar vanuit de Kanselarij. En ondertussen alles nog geheim zien te houden voor Sjoerd en zijn ouders...wat een stress!

Maar behalve gedoe was het ook ongelooflijk leuk. Wat hadden we een lol tijdens het proces! We bedachten elke keer weer nieuwe verrassingen voor tijdens de uitreiking, en ja, dat zorgde voor nóg meer werk en spanning. Het regelen van een professionele cameraman, een boekje, een bijzondere koffer: het gaf nog meer voorpret, grappen en badend in het zweet wakker worden na een nachtmerrie over wat er allemaal fout kon gaan. 

Op zaterdagavond 28 maart was het zover. Toen iedereen (in het geheim) op tijd gearriveerd was in de Martinuskerk in Etten viel de spanning van me af. Wat kon er nog fout gaan?

Nou, genoeg dus. Speciale gasten Otwin en Karin werden te vroeg door ons naar binnen gestuurd, dus moest Femke even een hele brede rug maken om hen nog even verborgen te houden. En toen de gordijnen te vroeg open gingen, was Femke opnieuw onze redding: met een waanzinnig reactievermogen vloog ze als een kat letterlijk de gordijnen in om ze weer dicht te trekken. Goede kwaliteit gordijnen en rails trouwens, ze kwamen gelukkig net niet naar beneden zetten.

En toen was het zover. 

Oh, wat was het mooi! Wat was het speciaal om iemand zo in het zonnetje te kunnen zetten op zijn eigen feest. Iedereen die hem lief en dierbaar was, was erbij. En zo kreeg Sjoerd eindelijk wat hij misschien al veel eerder had moeten krijgen: openlijk erkenning voor al het werk wat deze bijzondere jongen voor Etten en zijn naasten doet!

Over Gibeon, bouwen en een struisvogel

'Ik lijk nu net op de mannen van Gibeon uit de Bijbel, mama!'

Ik moet even nadenken. 

‘Die hadden ook gaten in hun schoenen!’ 

Ah. Ik snap ‘m.

Zojuist heb ik Xander laten zien dat er een verklaring is dat hij de afgelopen tijd elke keer met natte sokken thuiskomt. ‘Dat komt door het voetballen’, meende Xander.

Hoe krijg je de onderkant van de sokken nat door voetballen? Nou, niet door het voetballen an sich. Wél als je met een snee in je zool over een plasserig schoolplein loopt. Dus gaan we zo maar eens nieuwe schoenen kopen.

Nemen we papa ook maar even op sleeptouw. Die is vandaag thuis aan het werk, en zit met zijn hoofd volledig in het te bouwen revalidatiecentrum wat naast het nieuwe ziekenhuis in Doetinchem verschijnt. Althans, in de bouwtekeningen, overzichten, en de eindeloze stroom mailtjes dan. Volgens mij heb ik hem nog niet eens fatsoenlijk pauze zien houden vandaag.

Als het mooi weer is, fietsen Xander en ik op weg naar school vlak langs het bouwterrein. We zien de bouwketen, weten achter welk raam hij zit, maar kunnen net papa’s hoofd niet ontwaren. En om nou met een verrekijker er te staan is ook zo wat. Maar regelmatig is Ronald daar wel aan het werk. En dan is het natuurlijk ook leuk om eens even op de bouwplaats te kijken! Dan doen we natuurlijk alsof Xander het heel interessant vindt. Maar stiekem ben ík degene die heel nieuwsgierig is.

Laatst was het zover. Er was bedrijvigheid, de twee uitvoerende poppetjes van Rots Bouw zaten toch te schaften, en we fietsten er toevallig langs. Leuk, om de bouw én de nieuwbouw van het ziekenhuis van een andere kant te zien!

Ik keek trouwens net eens even op mijn blog. Het is werkelijk waar bijna 2 maanden geleden dat ik wat postte! Ik denk dat de blogger in mij een verlate winterslaap hield. Combineer dat met een writersblock, een hoop andere dingen te doen, en de suggestie kwam op in mijn hoofd: zal ik er maar mee stoppen, met die blije huiskip?  

Nee, dat kan ik niet. Dat zou toch zonde zijn. Die blije huiskip heeft denk ik gewoon even een paar weken op een stokje met haar koppie in haar verenpak zitten slapen.

Maar het wordt lente en nu wordt ze eindelijk echt wakker. Tijd om weer eens een ei te leggen en te gaan broeden!

Alle gekheid op een stokje: het is vaak een kwestie van mezelf de tijd gunnen om verhalen te laten ontstaan in mijn hoofd. Want soms heb ik aan een zin van iemand al genoeg om een blog te schrijven. Maar ja, als ik mijzelf die ruimte en tijd niet geef, dan vliegen de dagen als een dolle voorbij, en is het maart voor je er erg in hebt. Dus sorry mensen: het heeft dit keer wel heel lang geduurd, maar ik ben er weer! Maar garanties geven over hoe veel, hoe vaak en hoe regelmatig: ik doe het niet. Ook dat hoort bij mij, het is soms bij mij alles of niets. En hoewel ik dat een vervelende eigenschap vind van mijzelf, kan ik niet doen alsof ik dat níet heb.

Wat is er weer een hoop gebeurd in de wereld in de afgelopen weken! 

Zo, dat is even een lekkere filosofische dooddoener om de afgelopen tijd te omschrijven. Ik zou nu een heel verhaal kunnen schrijven over Donald. En over bommen. En over influencers die voor achterlijk veel geld een privejet inhuren om weg te komen uit hun paradijsbubbel in die zandbak, en waar ik geen énkele medelijden mee hebben. Over onrechtvaardigheid. Over onzekerheid. Over slachtoffers. Over goed en kwaad. Ik kan er van alles over schrijven en van vinden. Maar deze huiskip is in deze kwestie getransformeerd tot struisvogel. Ze steekt steeds vaker haar kop in het zand. Simpelweg omdat ik geen zin meer heb in al het nare nieuws wat er is. In alle oorlogen die er voor mijn gevoel nu overal zijn.

Dus skip ik wat vaker het NOS nieuws. Ik doe mijn ogen stijf dicht als ik net over de grens de tank van de auto volgiet. Men, het doet anders gewoon pijn aan de ogen als ik zie hoe snel de getalletjes van de prijs omhoog schieten ten opzichte van het aantal liter. Maar ik mag niet klagen, we kunnen het betalen en dat stemt ons dankbaar.

En ik hou me bezig met mijn eigen bubbel. Met de dagelijkse gang van zaken. Met het huishouden en mijn werk. Met Xander, waar het goed mee gaat, maar die wel de nodige aandacht en begeleiding nodig heeft. Zoals een nieuwe meester wat wennen is, de zwemles die goed gaat maar spannend blijft, en de overige sociaal-emotionele uitdagingen die hij heeft.

En verder spelen er nog wat leuke geheime dingen waar ik druk mee ben, maar nog niks over kan zeggen. Cliffhangertje dus! 😉

Pechgeval

Of ik veilig stond?, werd me gevraagd via het keuzemenu van de ANWB-hulplijn. Ja hoor. Ik stond aan de goede kant van de vangrail, met mijn gele veiligheidshesje aan. Alarmlichten aan. Ik had keurig de gevarendriehoek uitgezet. Wel tegen de trekhaak aan, want ik wist niet hoe ik het ding moest neerzetten zonder dat hij om zou vallen (daar kwam ik achter toen ik 'm later weer in de kofferbak legde). Maar hij stond er.

Dus beantwoordde ik die vraag over veilig staan met JA. En werd ik doorverwezen naar het online meldpunt. 

Daar stond ik dan: het razende verkeer kwam met 100+ kilometer per uur een paar meter van me af voorbij razen. En ik worstelde me online door allerlei administratieve vragen heen via de link die ik in een SMS had gekregen.

Domoor dat ik was: natuurlijk was dit geen veilige plek! En toen ik vervolgens online de vraag of ik langs de snelweg stond met JA beantwoordde, werd gemeld dat ik wel degelijk weer meteen moest bellen. Dus deed ik dat. A15, 102,9 links aldus het hectometerpaaltje.

Ik had de hoorn er nog niet opgelegd, of er kwam een sleepwagen aan. Hij minderde vaart, kwam de vluchtstrook op, en reed achteruit naar me toe. 'Waar is de sleutel?'

Die lag nog in de auto. In de achterbak, waar ik had staan rommelen in de krat voor het hesje en de gevarendriehoek. 

Drie keer met mijn ogen knipperen, en de rode bolide stond al bovenop de sleepwagen.

'Kwam je toevallig langs?', vraag ik, in mijn naïeve onwetendheid aan de man in zijn oranje kleding. 'Welnee, ik had een melding gekregen dat je er stond'. 

'Oh...'

'Heb je de ANWB al gebeld?', vraagt de man.

'Ja, zojuist. Maar jij bent toch via de ANWB hier naartoe gestuurd?'

De man kijkt me beetje verwonderd aan. 'Welnee, we zagen je via het camerasysteem staan. En jij moet zo snel mogelijk de snelweg af. Dus stap maar alvast in de vrachtwagen, ik ben bijna klaar.'

Een beetje beduusd klauter ik de hoge vangrail weer over. Het gaat niet bepaald soepel, want met al die sneeuw en regen in de afgelopen dagen zak ik centimeters diep weg in de berm. En zo'n vangrail lijkt een laag randje, maar van dichtbij is het nog een behoorlijk hek. Als een sierlijke hinde erover heen springen lukt me helaas niet, en dus worstel ik me door en over die grijze dingen heen. Weg met de schaamte, kleine kans dat ik passanten van dat moment ooit nog eens zie. 

Poeh. In die vrachtwagen voelt het eigenlijk toch wel wat veiliger. 

'Zo. Ik breng je naar Lukoil, een tankstation bij afslag Gorinchem. Daar kan de ANWB je verder helpen.' 

Ok. Ik vind het best. Ik stuur ondertussen Ronald even een berichtje. En ondertussen word ik door Rijkswaterstaat-meneer afgemeld bij de centrale. 'Goedemorgen, melding A15 102,9 links is van de weg af'. 

Aangekomen bij het tankstation wordt de Focus weer de vrachtwagen afgerold. En ondanks de bedrijvigheid daar voelt deze plek als een weldadige rust. Wat geeft zo'n snelweg eigenlijk een hoop kabaal, zeker als er ook nog eens achter je een eindeloze rij goederenwagons langsdendert over de Betuwe spoorlijn. 

Eigenlijk best wel gewaagd, langs zo'n drukke weg niet alleen moeten stoppen, maar ook nog eens extra de vluchtstrook oplopen om allevier de banden te checken. 

Maar ja. Ik voelde het zo duidelijk! Mijn stuur begon te klapperen in mijn handen. Ik dacht nog: spoorvorming. Maar het werd niet minder na het wisselen van rijbaan. En op de vluchtstrook ook niet. Ik trok nog maar weer eens op, op de vluchtstrook, maar weer begon het stuur te klapperen. Dus kon het maar 1 ding zijn: een lekke band.

Maar hoe ik ook keek en checkte: het was geen lekke band. En de Rijkswaterstaat-meneer bevestigde het ook: de banden zien er goed uit. Hooguit rechtsvoor iets zacht.

Waren de banden net verwisseld, zodat er misschien een wiel niet goed vastzat? Nee, deze 4 seasons zaten er al driekwart jaar op.

Ik begon een beetje te twijfelen aan mezelf. Werd mijn auto nu voor niks afgesleept? Zou toch ook een bak zijn!

De Wegenwachter kwam, tien minuten nadat ik bij het tankstation was afgeleverd. Hij hoorde mijn verhaal aan, zag de Focus, en had gelijk al een eerste voorlopige diagnose: computerstoring in het ABS systeem. Probleem wat vaker voorkomt bij deze auto van dit bouwjaar.

'Het systeem is dan van de leg, en gaat dan uit zichzelf ingrijpen bij de rem bij 1 van de wielen. En ja, dat voelt precies alsof je een lekke band hebt.'

We gingen samen maar eens een proefrit maken. Zul je altijd zien: niks aan het handje hè. Het schaamrood steeg al naar mijn kaken. Al die heisa straks voor niks! Maar eigenlijk was dat een goed teken. Het bevestigde het vermoeden van de Wegenwachter. Als je namelijk de auto uit zet en weer aan, reset hij zichzelf. 

We reden gemoedelijk samen over de snelweg. We kletsten. Over Wegenwachter zijn, over agressie bij klanten, wapens in auto's, mensen die geen geld hebben en verwachten dat de Wegenwacht hun auto weer tiptop in orde maken, en nog meer van zulke bizarre dingen die hij onderweg meemaakte. Mijn mond viel af en toe open van verbazing. 'Ik vind mijn werk bij de Wegenwacht zó leuk! Maar tegelijk: ik heb nog nooit in mijn leven 112 hoeven te bellen, totdat ik bij de Wegenwacht kwam werken'.

Net als bij hulpverleners die te maken hebben met aggressie: dit is zo bizar! Mensen die alleen maar willen helpen worden gewoon bedreigd!

Na een heel aantal kilometers kwamen we weer terug bij het tankstation. De auto reed als een zonnetje, geen vuiltje aan de lucht. De beste man van de gele brigade las nog even alles uit, maar er was zelfs geen foutmelding te bekennen in het systeem. 

Alleen bij het remmen merkte de man dat dit anders voelde dan moest, en ook dat was een bevestiging van de storing. 

Enerzijds frustrerend, anderzijds goed nieuws. Ik kon gewoon verder! Gebeurde het weer, dan moest ik simpelweg even naar de kant van de weg, auto uitzetten, even wachten, auto aan, en dan moest het weer in orde zijn.

Een uurtje later dan gepland kwam ik veilig in Alblasserdam aan. Nergens geen last meer van gehad. En ook op de terugweg liep de Ford zoals die moest lopen. Of nou ja, rijden natuurlijk. 

Onrust en rust

Er stond al een concept klaar met een Nienke-aanse beschouwing omtrent de ontvoering van meneer en mevrouw Maduro van Venezuela. Over een vakantietripje richting New York zonder einddatum, bungelend aan een helikopter met de pyjama nog aan enzo. Maar met dat ik zulke teksten schrijf en nog eens even laat rusten en overdenk, is alles alweer achterhaald en vliegen we alweer door naar het volgende bizarre of extreme nieuwsfeit. 

Wat een onrust in de eerste dagen van het nieuwe jaar! En als ik niet oppas, word ik, nieuwsfreak als ik ben, meegezogen in die onrust van de dag. Nog weer eens de nieuwsapp openen, wat is er nu weer gebeurd?

Overigens niet alleen de schuld van Donald hoor. Alhoewel hij momenteel nogal onrustig oogt, steeds schreeuwend vanuit een ronkend vliegtuig, about Greenland that is from America enzo.

Ook in Nederland was het onrustig, want ja, we hadden sneeuw. Toch gek: als er één weertype is die zorgt voor rust, vertraging en demping, dan is het wel sneeuw. En toch worden we er met z'n allen ongelooflijk druk van. Ofwel van opwinding omdat het zo leuk is. Ofwel van spanning, want oh en ah, wat is sneeuw eng! 'We' hadden code oranje, en 'we' mochten indien nodig de kinderen van school thuishouden, want het zou vreselijk zijn onderweg. 

Nou, 'we' hebben vooral geprobeerd daar zo min mogelijk aan mee te doen. We hebben keurig ons stoepje geveegd, ons er goed op gekleed, ons tempo en onze voorbereiding aangepast en zijn vooral doorgegaan met ons leven. 

Er was weinig aan de hand. Ja, het was soms glad onderweg. Voor mij een teken om het tempo iets aan te passen en voorzichtig de bochten te nemen. Met als resultaat: er zo'n 5 á 10 minuten langer over doen, van en naar school. Nou nou, poeh poeh!

Voor manlief waren deze omstandigheden het teken om juist bij elke bocht even verantwoord de handrem aan te trekken of extra hard te remmen of op te trekken. 'Je moet weten wat je auto doet met die omstandigheden'. Klopt. Ik weet dat zo óók wel, de man test dat graag even. Meerdere keren achter elkaar. Het liefst de hele weg door eigenlijk. Snap ik wel. Maar dat mag hij dan vooral in zijn eentje in de auto van de zaak doen. 

En verder genoten we vooral van dit weer. En ik zorgde extra voor de vogel vriendjes, die met kou en sneeuw onze hulp goed konden gebruiken! 

Zaterdag gingen we naar een sublieme slee-plek bij Laag Keppel, waar we alledrie weer even kind waren. Wat een cadeau, dit weer! Zijn we eens een jaar níet in de bergen in de winter, hebben we toch ook dit jaar een winter gevoel! 

Overigens gaan we dit jaar wel weer naar de bergen hoor, de zomervakantie hebben we geboekt. Surprise surprise, augustus, dan horen en lezen jullie het. Nog heel even geduld. 

Inmiddels zitten we weer goed in het dagelijkse ritme. Wekker die om 6.30 uur gaat, school, werk, zwemles, huishouden, en een eindeloze to-dolijst die nooit minder wordt. 

Ook hebben we deel 2 van ons nieuwe garagedeur-project erop zitten. Of erín eigenlijk. We hadden gedacht dat dit tevens het laatste deel van de latei-loze garagedeur-muur-soap zou zijn. Mis! Niet alles bleek in het pakket te zitten. Dus zit de deur er wel in, maar moet er nog één en ander afgewerkt worden.

En dus maakte Ronald afgelopen vrijdag opnieuw houten platen voor de gaten die er nog waren. En mag de meneer uit Harderwijk over een paar weken voor de derde keer naar Etten rijden. Drie keer is vast scheepsrecht!