Tja, we hadden het verblijf kunnen rekken, maar dan moest zuslief bij terugkomst op de bank slapen. En Ronald moest de week erop weer aan het werk: de revaliderende patiënten willen toch echt volgend jaar hun schoorvoetende pasjes maken in 'De Twee Brugge' bij het nieuwe Slingeland. Die hebben geen baat bij een extra-lange-vakantievierende-werkvoorbereider.
Dus er zat niks anders op: opruimen, kuisen, inpakken en wegwezen.
Wat een prachtig weer hadden we tijdens onze vakantie! Het maakte de plaatjes van Bourtagne, Westerwolde, de zweefvliegtuigen en het suppen nog een beetje mooier.
Eenmaal thuis had de zonnige week een groot deel van mijn viooltjes de das omgedaan. Zo dood en slap als een pier, daar kon geen gieter water meer enig leven in brengen. Nou ja, geeft niet, het werd toch tijd voor petunia's. Dus liet ik de viooltjes nog een beetje verder doodgaan, tot ze na nóg een week hun laatste rustplaats vonden op de Algemene Groene Kliko Begraafplaats.
Eerder kweekte ik altijd zelf petunia's op. Maar op een of andere manier ben ik dit jaar zoveel minder in de tuin bezig. Hoe het komt, geen idee, maar heb er de meeste tijd zó geen zin in. Dus die spaarzame momenten dat ik wel de geest heb, ga ik globaal er met de schoffel doorheen, en ben ik met een lat die flink wat centimeter lager ligt bezig om alles een beetje toonbaar te maken. De petunia's haalde ik bij Groenrijk. En zo lijkt het toch best heel wat!
We zitten, buiten alle gekke vrije dagen om, weer snel in het ritme. School, club, zwemles, plasma geven, tandarts, huisarts, werkoverleg, fietsenmaker, opticien, schoolafspraken, kilometers vreten met de fiets: het komt allemaal weer voorbij. En dat is helemaal prima!
Ik kreeg alleen gisteren een dringend verzoek van zoonlief. 'Mama, doe alsjeblieft eens die koptelefoon af. Je bent alleen maar podcasts aan het luisteren!'
Nou ja, 'alleen maar', dat was nou ook weer niet waar. Maar zoonlief heeft wel een beetje gelijk. Naast 'De Stemming van Vullings en de Rooij' was ik afgelopen dagen helemaal in de ban van de podcast 'De sekte van Aaldert'.
Wat. Een. Verhaal. Een podcast die vorig jaar al gemaakt is, maar ik loop op wel meer terreinen in het leven een beetje achter, en dus ook op het gebied van podcasts.
Hij triggerde me. Over een voorganger uit 'mijn' ouderlijk-huis-contreien. Onder het mom van het christelijk geloof. Misbruik, leugens, vrouwen die niet geloofd worden, een veroordeling: niet de leukste onderwerpen, maar wel heel aangrijpend.
Ik ging daarna Googlen. En tot mijn grote verbazing heeft de veroordeelde een website opgezet om zijn onschuld te bewijzen, en alles vanuit zijn overtuiging te weerleggen.
Ik ga hier niet te diep op de inhoud in, want die is allesbehalve gezellig. Maar tjonge, er zijn van die verhalen die blijven hangen, waarvan deze er absoluut één is.
Zo. Ik lig inmiddels drie kwartier te tikken op mijn mobiel terwijl ik lui op de bank lig. Knuffelgiraffe Raffie ligt naast me, die was verdrietig omdat zijn baasje hem de hele dag ergens op de vloer gefleerd had. Die baas, die is nu schaatskampioenschappen aan het houden in de woonkamer. 'Mama, die haaktas moet op de hocker. En jou sloffen moeten ook weg!'
Ik hoop dat ik zo snel de schaatsbaan kan oversteken zonder overreden te worden door de schaatser van Andorra die nu aan de beurt is. Want ik krijg trek. In gevuld Turks brood. Maar die komt niet vanzelf gevuld en in de oven.
Dus ga ik nu mijn leven wagen...wish me luck!
