Maar vanaf de kerstvakantie doorbuffelen tot de zomervakantie, dat valt nog niet mee. Dus toen het oproepje kwam: 'wij zijn een weekje weg, komen jullie dan op onze konijnen passen?', hoefden we geen wekenlang na te denken. Dat gaan we doen: een weekje Wildervank!
Groningen is nooit een provincie geweest wat mij heel erg lokte. Ik had deze provincie gecategoriseerd in 'gewoon', 'plat', 'kaal' en 'niks bijzonders'. Maar een gratis vakantie, dat sla je natuurlijk niet af.
Bovendien: waar zus en zwager wonen, dat is even niet zomaar een stukje Groningen. Het ziet er op Google Maps uit als het Dubai van Nederland. Zoek de 10 verschillen!
Het weekend ervoor was nog even druk. Een familiedag aan de ene kant van de familie, de volgende dag een housewarming in Oegstgeest aan de andere kant van de familie. Totaal niet logisch, vanuit de Achterhoek eerst naar het westen, en 's avonds door naar Groningen. Maar rijden moesten we toch, dan maar op 1 dag.
Het kan nog erger trouwens. Je kunt ook als stel op vakantie naar Griekenland willen vliegen, midden in de nacht ervóór horen dat je vlucht gecanceld wordt, en vervolgens door de vluchtmaatschappij gescheiden worden. De één staat na een paar uur op Parijs Charles de Gaulle, de ander op Flughafen Frankfurt. Terwijl je toch echt als bestemming Athene had ingevuld!
En vervolgens door de verlate aankomst in Griekenland de trein voor je neus zien wegrijden, waarbij de volgende pas over 3 uur gaat.
Ook allemaal niet logisch. En toch gebeurde het.
Op maandag waren we behoorlijk gaar van het weekend. Bovendien was het koningsdag. Dus kochten we Veendamse oranjetompouchen, keken toe hoe de koning en zijn familie gingen schaatsen en fierljeppen, maar zetten de tv ook snel weer uit. Saai.
We gingen zelf er maar eens op uit! We hadden onze fietsen meegenomen, en dus trapten we naar hartje Veendam. Er was een grote vrijmarkt met ongelooflijk veel meuk, 58.362 puzzels van Jan van Haasteren, 475 grabbeltons en een sjoelbak waarbij als je raak schoot, je een negerzoen naar je hoofd kreeg. Uh, een chocozoen natuurlijk.
Het was druk, heel druk. Eigenlijk niks voor mij, en al helemaal niet voor Xander. We scoorden nog wel een puzzel van de wereld van 1000 stukjes, maar we lieten het verder voor wat het was. We doorkruisten met onze fiets het mooie Borgerswold, de mannen klommen naar boven,
en 's avonds maakten we een rondje door Wildervank. Wow...wat een mooi stuk! Wat een huizen, wat een doorkijkjes, geweldig!
Vandaag hadden we de stad Groningen op het programma. Zoals gebruikelijk zocht ik van tevoren een mooie route op die ik in Komoot uploadde, en ook dit keer wees mevrouw Komoot ons keurig de weg.
Groningen is mooi. Echt heel erg mooi.
De stad verraste ons positief! Oude gebouwen, nieuwe architectuur, de mooie grachten, en 2 hoogtepunten: het Forum en de Martinitoren.
Het Forum (nee, niet die van Thierry en Lidewij) was appeltje eitje. Roltrappen omhoog, en een uitgebreid dakterras.
Jammer dat ik met mijn fijne nieuwe Lidl jegging midden in de kauwgom ging zitten, dit eraf probeerde te krijgen, mijn handen er vervolgens ook onder zaten en ik vervolgens vol afschuw naar mezelf zat te kijken. Bah bah bah! Smerig spul! Maar even niet nadenken wie dit goedje in zijn mond heeft gehad.
Maar ondanks dat was Forum enorm indrukwekkend en inspirerend. Een prachtige maquette, de bibliotheek, een bioscoop, overal gelegenheid om te zitten en naar buiten te kijken, horeca, technieklab, ruimte voor studenten, enzovoorts enzovoorts.
De Martinitoren was voor Ronald ook easy. Voor Xander wat minder. Want klimmen vindt hij leuk. Maar hij is als de dood voor kerkklokken. Vooral dat die dingen ineens beginnen te luiden. Het eerste gedeelte van de klim ging goed, maar toen kreeg hij de eerste bel in het oog. Een heule grote. Na het zien ervan stormde hij als een gek verder naar boven. En de realisatie dat hij ook weer terug moest langs de klokkenzolder, die kwam later.
Toen was het paniek. Hij durfde niet meer naar boven en niet meer naar beneden.
Ik moest praten als Brugman, maar het lukte: hij kwam in beweging. En wel de goede richting op, naar beneden. Zodra we de verdieping van de bel voorbij waren, werd de opluchting bij elke stap groter. We hadden nogal wat stappen naar beneden te gaan, dus je snapt dat hij über-blij de kerk uit kwam.
Ronald was nog boven, die wilde alles uitgebreid bekijken. Dus stuurde ik Ronald een appje: wij zijn al beneden!
We vonden een bankje bij fonteintjes, het was lekker weer, dus hoppa, de schoenen uit en genieten van het zonnetje.
En zo sloten we de dag in Groningen in alle rust af en togen we weer terug naar 'ons eigen' Dubai.
