Ik deed er een appje uit, en gelukkig zijn zus en zwager van dezelfde soort: namelijk dat regelmatig verrassingen en plotselinge ingevingen het leven leuker maken.
Ja hoor, het kon! Tip: ga niet 's middags de stad in, dan kom je de stad bijna niet in, zijn parkeerplaatsen bezet en kun je over de koppen lopen.
Prima, gaan we 's ochtends. 8.00 uur in de auto met een hoop proviand in de tas, en klokslag 10 uur reden we Maastricht in. Altijd even opletten, want je kunt daar 10.000 afslagen nemen die over, om en door elkaar heen lopen. En Maps doet het best goed, maar is ook niet altijd volmaakt.
We kwamen er, en het was nog heerlijk rustig op onze geplande parkeerplek.
We hadden een stadswandeling gedownload die we vervolgens hadden geupload in onze wandelapp. Ideaal! Zo liepen we begeleid door mw. Komoot door de mooiste straatjes van Maastricht.
De blauwe route moesten we lopen. De roze liepen we. Logisch hè?
Halverwege moesten Xander en ik plassen. En zodra ik de Mac Donalds in het vizier kreeg, trok ik Xander mee die kant op. 'Kom op, daar zullen ze wel een toilet hebben.' Hadden ze ook. Alleen de deur zat dicht. Op slot. Vanaf 11.00 uur zou hij open zijn. Het was 11.13 uur. Maar nee, de medewerker die geen Nederlands sprak maakte met een afwerend gebaar duidelijk: no.
Wat nu? Ik heb er zo'n hekel aan, lopen met een volle blaas. En een kind met een volle blaas aan de hand, daar word ik nog zenuwachtiger van.
Een terrasje verder was nog leeg. Die dáárnaast zat vol en hoorde bij een hotel.
Ik zette mijn zelfverzekerdste snoet op, deed alsof we gasten waren van het terras, en we liepen naar binnen, de trap af naar beneden waar de toiletten waren. 'Mama, mag dit wel?' Geen idee, maar we moeten. Dus gaan we.
Niemand keek raar, en we konden toiletteren op een uiterst moderne wc, zonder rare vlekken op de bril of de vloer zoals je die gewoonlijk bij Mac Donalds tegenkomt. We liepen weer net zo zelfverzekerd naar boven, de lounge door, het terras over, en klaar waren we voor de rest van de route.
Prachtige stad, Maastricht! En ik spotte zowaar mijn absolute favoriete Maestro-jurylid-bassist: Dominic Seldis!
Oh, achteraf had ik gewoon hardop moeten zeggen wat ik dacht toen ik de hoek om liep in boekwinkel Dominicanen. "Krijg nou wat! Dominic Seldis in het wild!". Maar ik was te bleu, dacht teveel na en liet mijn kans op een babbeltje en een selfie verloren gaan. Dom dom dom!
Tien jaar geleden deed ik het beter: ik pakte mijn ultieme kans bij Jeroen Dijsselbloem, met als resultaat dat hij een bezoekje bracht aan Care Travel en de Achterhoek. Les voor de volgende keer: niet nadenken, doen!
We hadden nog tijd over, en op advies van zuslief gingen we door naar de Amerikaanse Begraafplaats in Margraten.
Indrukwekkend! Heel eerlijk, ik heb vaak niet veel interesse in al die herdenkingen en bevrijdingsfeesten. Maar als je daar loopt en je ziet al die duizenden kruizen van jongens die hun leven in een vreemd land gegeven hebben voor vrede, dan denk ik: wat zou ik gedaan hebben? Ben ik bereid mijn leven op te offeren voor vrede?
We sloten de dag af met een gezellig bezoek aan de familie. We kletsten, basketbalden, Lex gaf zijn prachtige step aan Xander cadeau!, we genoten van heerlijke zuurkoolstamppot, en toen was het de hoogste tijd om weer te gaan.
Ook ik moest 'm van Xander even proberen.
Tweede paasdag gingen we opnieuw aan de wandel. Iets dichterbij, Wichmond.
Nu veel meer natuur, maar ook weer een prachtige route. Vergeet filelopen op de Posbank, er zijn in Nederland zoveel mooie prachtige plekjes die veel rustiger zijn!
En zo is dit lange weekend voorbij gevlogen.
We zitten nu alledrie op onze eigen manier dit weekend af te sluiten. Met een boek, met hoofdpijn, en met schrijven in mijn dagboek en moed verzamelen voor alles wat de komende dagen weer moet gebeuren.
