Bestemming: Maastricht. We gaan een bezoekje brengen aan deze mooie stad, en gezellig op visite bij zus en zwager.
Maar daar ga ik het verder niet over hebben, komt vast wel in een volgend stuk. Deze autorit is ideaal om weer eens een stukje proza online te gooien. Manlief is namelijk degene die het liefst rijdt, en Xander vermaakt zich met naar buiten kijken en discussiëren welke provincie van Nederland nu eigenlijk het grootst is.
Een week geleden zat ik er een heel stuk minder relaxt bij. Ik was aan het bijkomen van een heftige nachtmerrie en alleen maar bezig met zaterdagavond 28 maart 21.00 uur. Dan zou HET namelijk gaan gebeuren: de uitreiking van de koninklijke onderscheiding aan Sjoerd. Sjoerd uit Etten. Dé Sjoerd. Die ook wel burgemeester van Etten wordt genoemd.
We hadden er 8 maanden naartoe gewerkt: Silvia, Femke en ik. Silvia was logisch: kent Sjoerd goed, met zijn ouders op vakantie geweest, en zíj was de aanstichtster. Femke was nog logischer. Zijn zus, die mooi alle informatie kon achterhalen en alles van Sjoerd wist.
Ik was iets minder logisch. Kende Sjoerd eigenlijk alleen van 'hoi' en 'doei', maar juist in deze onlogisch-heid was het logisch. Want hij zou mij nooit verdenken. We konden veilig bij mij thuis vergaderen. Bovendien had ik er ervaring met het aanvragen van een lintje en wist dus waar ik moest zijn, welke informatie nodig was, en waar je op moest letten.
Het proces ging voorspoedig. De ondersteuners schreven mooie epistels, wij vulden alle informatie aan, en alles werd op tijd ingeleverd.
Maar toen begon het. De Kanselarij vond dat Sjoerd 'm hoe dan ook verdiend had. Maar waarom niet bij de lintjesregen? Nou, heel simpel: Sjoerd verdiende meer. Hij moest een speciaal podium krijgen. Dus hoppa, bezwaarschrift er tegenaan, en de Kanselarij ging akkoord.
Maar toen bleek een datum vastzetten voor de heropening van de kerk gedoe. Elke keer werd het weer uitgesteld. En toen er eindelijk een datum was, waren de ouders van Sjoerd op vakantie.
Vervolgens wilden we het een week later doen, maar kwam er weer bezwaar vanuit de Kanselarij. En ondertussen alles nog geheim zien te houden voor Sjoerd en zijn ouders...wat een stress!
Maar behalve gedoe was het ook ongelooflijk leuk. Wat hadden we een lol tijdens het proces! We bedachten elke keer weer nieuwe verrassingen voor tijdens de uitreiking, en ja, dat zorgde voor nóg meer werk en spanning. Het regelen van een professionele cameraman, een boekje, een bijzondere koffer: het gaf nog meer voorpret, grappen en badend in het zweet wakker worden na een nachtmerrie over wat er allemaal fout kon gaan.
Op zaterdagavond 28 maart was het zover. Toen iedereen (in het geheim) op tijd gearriveerd was in de Martinuskerk in Etten viel de spanning van me af. Wat kon er nog fout gaan?
Nou, genoeg dus. Speciale gasten Otwin en Karin werden te vroeg door ons naar binnen gestuurd, dus moest Femke even een hele brede rug maken om hen nog even verborgen te houden. En toen de gordijnen te vroeg open gingen, was Femke opnieuw onze redding: met een waanzinnig reactievermogen vloog ze als een kat letterlijk de gordijnen in om ze weer dicht te trekken. Goede kwaliteit gordijnen en rails trouwens, ze kwamen gelukkig net niet naar beneden zetten.
En toen was het zover.
Oh, wat was het mooi! Wat was het speciaal om iemand zo in het zonnetje te kunnen zetten op zijn eigen feest. Iedereen die hem lief en dierbaar was, was erbij. En zo kreeg Sjoerd eindelijk wat hij misschien al veel eerder had moeten krijgen: openlijk erkenning voor al het werk wat deze bijzondere jongen voor Etten en zijn naasten doet!
