Ik moet even nadenken.
‘Die hadden ook gaten in hun schoenen!’
Ah. Ik snap ‘m.
Zojuist heb ik Xander laten zien dat er een verklaring is dat hij de afgelopen tijd elke keer met natte sokken thuiskomt. ‘Dat komt door het voetballen’, meende Xander.
Hoe krijg je de onderkant van de sokken nat door voetballen? Nou, niet door het voetballen an sich. Wél als je met een snee in je zool over een plasserig schoolplein loopt. Dus gaan we zo maar eens nieuwe schoenen kopen.
Nemen we papa ook maar even op sleeptouw. Die is vandaag thuis aan het werk, en zit met zijn hoofd volledig in het te bouwen revalidatiecentrum wat naast het nieuwe ziekenhuis in Doetinchem verschijnt. Althans, in de bouwtekeningen, overzichten, en de eindeloze stroom mailtjes dan. Volgens mij heb ik hem nog niet eens fatsoenlijk pauze zien houden vandaag.
Als het mooi weer is, fietsen Xander en ik op weg naar school vlak langs het bouwterrein. We zien de bouwketen, weten achter welk raam hij zit, maar kunnen net papa’s hoofd niet ontwaren. En om nou met een verrekijker er te staan is ook zo wat. Maar regelmatig is Ronald daar wel aan het werk. En dan is het natuurlijk ook leuk om eens even op de bouwplaats te kijken! Dan doen we natuurlijk alsof Xander het heel interessant vindt. Maar stiekem ben ík degene die heel nieuwsgierig is.
Laatst was het zover. Er was bedrijvigheid, de twee uitvoerende poppetjes van Rots Bouw zaten toch te schaften, en we fietsten er toevallig langs. Leuk, om de bouw én de nieuwbouw van het ziekenhuis van een andere kant te zien!
Ik keek trouwens net eens even op mijn blog. Het is werkelijk waar bijna 2 maanden geleden dat ik wat postte! Ik denk dat de blogger in mij een verlate winterslaap hield. Combineer dat met een writersblock, een hoop andere dingen te doen, en de suggestie kwam op in mijn hoofd: zal ik er maar mee stoppen, met die blije huiskip?
Nee, dat kan ik niet. Dat zou toch zonde zijn. Die blije huiskip heeft denk ik gewoon even een paar weken op een stokje met haar koppie in haar verenpak zitten slapen.
Maar het wordt lente en nu wordt ze eindelijk echt wakker. Tijd om weer eens een ei te leggen en te gaan broeden!
Alle gekheid op een stokje: het is vaak een kwestie van mezelf de tijd gunnen om verhalen te laten ontstaan in mijn hoofd. Want soms heb ik aan een zin van iemand al genoeg om een blog te schrijven. Maar ja, als ik mijzelf die ruimte en tijd niet geef, dan vliegen de dagen als een dolle voorbij, en is het maart voor je er erg in hebt. Dus sorry mensen: het heeft dit keer wel heel lang geduurd, maar ik ben er weer! Maar garanties geven over hoe veel, hoe vaak en hoe regelmatig: ik doe het niet. Ook dat hoort bij mij, het is soms bij mij alles of niets. En hoewel ik dat een vervelende eigenschap vind van mijzelf, kan ik niet doen alsof ik dat níet heb.
Wat is er weer een hoop gebeurd in de wereld in de afgelopen weken!
Zo, dat is even een lekkere filosofische dooddoener om de afgelopen tijd te omschrijven. Ik zou nu een heel verhaal kunnen schrijven over Donald. En over bommen. En over influencers die voor achterlijk veel geld een privejet inhuren om weg te komen uit hun paradijsbubbel in die zandbak, en waar ik geen énkele medelijden mee hebben. Over onrechtvaardigheid. Over onzekerheid. Over slachtoffers. Over goed en kwaad. Ik kan er van alles over schrijven en van vinden. Maar deze huiskip is in deze kwestie getransformeerd tot struisvogel. Ze steekt steeds vaker haar kop in het zand. Simpelweg omdat ik geen zin meer heb in al het nare nieuws wat er is. In alle oorlogen die er voor mijn gevoel nu overal zijn.
Dus skip ik wat vaker het NOS nieuws. Ik doe mijn ogen stijf dicht als ik net over de grens de tank van de auto volgiet. Men, het doet anders gewoon pijn aan de ogen als ik zie hoe snel de getalletjes van de prijs omhoog schieten ten opzichte van het aantal liter. Maar ik mag niet klagen, we kunnen het betalen en dat stemt ons dankbaar.
En ik hou me bezig met mijn eigen bubbel. Met de dagelijkse gang van zaken. Met het huishouden en mijn werk. Met Xander, waar het goed mee gaat, maar die wel de nodige aandacht en begeleiding nodig heeft. Zoals een nieuwe meester wat wennen is, de zwemles die goed gaat maar spannend blijft, en de overige sociaal-emotionele uitdagingen die hij heeft.
En verder spelen er nog wat leuke geheime dingen waar ik druk mee ben, maar nog niks over kan zeggen. Cliffhangertje dus! 😉
