Menig oudere zal misschien nu even een wenkbrauw optrekken. Maar echt, ik meen het serieus!
Gezonde voedingkeuzes maken, voldoende bewegen, de hele boel overal schoon houden, goed kleden, die kleding vervolgens goed onderhouden, het kapsel in bedwang en liefst niet al te vettig, het gebit poetsen en flossen en ragen en spoelen, genoeg slapen, stress reguleren, makeup elke ochtend erop, elke avond eraf (voor de liefhebbers). En last but not least: alles wat minder smakelijk is de kop indrukken. Haren op niet gewenste plekken, wratjes, puistjes, een likdoorn: voor je het weet groeit het de spuigaten uit en moet je ook daarmee aan de bak.
Is het dan gek dat er soms een aandachtsgebied is waarbij we ons er soms wat makkelijk vanaf maken?
De één wil een kapsel waar je niks aan hoeft te doen. De volgende gaat permanent ontharen. Weer een ander vindt 1x per dag tanden poetsen meer dan genoeg.
En ik? Ik moet bekennen dat ik de laatste tijd mijn ogen heb verwaarloosd.
En eigenlijk is dat gek. Want ik heb al sinds mijn 7e een bril. Ik zie namelijk slecht in de verte. En niet een simpel -2tje, maar denk aan -6/-7 met daarbij cilinder.
Zonder bril ben ik zwaar gehandicapt. Klinkt overdreven, maar zo voelt het voor mij wel. Als je me echt in paniek wilt brengen, moet je mijn bril afpakken en 'm niet meer teruggeven. Die bril is het eerste wat ik pak als ik wakker word, en het laatste wat ik wegleg als ik ga slapen. Nee, dat laatste is niet helemaal waar trouwens, dat is tegenwoordig vaak mijn ereader.
Om de paar jaar moet ik een nieuwe bril. Niet alleen omdat ik andere glazen moet hebben omdat de ogen achteruit zijn gegaan. Maar omdat ik op een of andere manier brillen verslijt. Letterlijk. Ik doe álles met mijn bril. Zelfs douchen en zwemmen. En natuurlijk poets ik de glazen met alles wat voorhanden is. Mijn tshirt, een theedoek, mijn jurkje. Totaal niet verstandig, maar het gebeurt gewoon in de dagelijkse hectiek. Zeker als je een relatief emotioneel type bent en waterlanders snel komen en op je glazen druppen, dan valt er nogal eens wat te vegen en te poetsen.
Daarnaast hebben brillenpootjes bij mij altijd de neiging om achter de oren te gaan verkleuren en wit uit te slaan. Zo gek! Ik spiek wel eens stiekem bij anderen achter de oren, maar daar zie ik dat nooit. Is het agressief zweet? De haarlak? Ik weet het niet. Het voelt ergens ook vies, alsof mijn bril heel vies is. Maar dat is hij heus niet. En toch gebeurt het bij elke bril bij mij opnieuw.
In augustus 2024 had ik mijn laatste onderzoek bij de optometrist. Ik had namelijk letterlijk vage klachten: ik zag regelmatig wazig met 1 oog. Na onderzoek bleek ik een troebeling in/op het glasvocht te hebben. En als die net toevallig voor mijn gezichtsveld zit, dan had ik daar last van.
Tegelijk werd geconstateerd: structureel te droge ogen. Dus ik kreeg een flesje mee. Opdracht: dagelijks 2x de oogleden reinigen voor het stimuleren van de Meibomkliertjes. Wattuh? Google dat maar, dit blog is geen medische encyclopedie.
Ik deed het braaf. Twee weken. Toen een poos 1x per dag. En toen kwam de klad erin. En toen het flesje bijna leeg was, gebeurde er helemaal niks meer.
Maanden gingen voorbij. De droge ogen bleven (waar ik niks aan deed), en mijn huidige bril begon aan zijn eigen maculadegeneratie. Steeds een krasje erbij op de glazen. Tot het echt niet meer ging. Mijn brillenglazen leken wel bijna gebarsten ruiten.
Ik begon er zoveel last van te krijgen dat ik prompt midden in de vakantie de opticien belde. Graag zsm een afspraak. 'Ja, een meting.... Ja, nieuwe glazen. Ja, ook een nieuw montuur.'
Want ik had me ineens wat gerealiseerd. Er was een groot doemscenario in mijn hoofd opgekomen. Wat als er ooit een moment komt in mijn leven dat ik zo slecht ga zien dat ik belangrijke zaken niet meer kan doen? Te beginnen met al mijn hobby's? Wat als ik niet meer kan haken? Pure paniek natuurlijk! Ok, geen idee of je eerder blind kunt raken door een combi van slechte ogen en niet goed ervoor zorgen.
Maar ik besloot: vanaf nu gooi ik het roer om. Ik ga vanaf nu lief zijn voor die twee kleine onderdelen van mijn lijf, die zó belangrijk zijn!
Vanmorgen had ik de oogmeting. 'Is optie één beter, of twee? Twee...? Of één?'
Vroeger hoorde je die glaasjes altijd duidelijk klikken. Nu gaat het zo automatisch dat ik nog beter op moest letten en het af en toe kwijt was. Help, was dit nou 1 of 2?
Mijn ogen hadden het zwaar tijdens de meting. Ze waren moe, het duurde lang voor mijn linkeroog zich telkens scherp kon stellen en volgens de opticien was ook nu weer duidelijk te zien: structureel te droog. Ik heb nog nooit zoveel letters fout opgenoemd tijdens een meting.
Uiteindelijk kwamen we er wel. Er was niet heel veel veranderd in de sterkte. Maar wel vanaf nu: druppelen, druppelen, reinigen, druppelen, en repeat, dat is het adagium voorlopig. Dus ga ik dat doen.
Ik heb een prachtig montuur uitgezocht. En ook nog eens een zonnebril op sterkte, want 75% korting. Stond ik vanmorgen buiten voor het winkelpand door steeds een ander kleur glaasje richting de zon en de lucht te kijken (ik wist niet dat je kon kiezen uit zoveel zonnebril-kleuren!). De voorbijgangers zullen wel gedacht hebben: denkt dat mens dat er een zonsverduistering komt ofzo?
Mijn ogen zijn geopend: met deze nieuwe monturen, kraakheldere nieuwe glazen én de druppel- en reinigingsinstructies van de opticien kijk ik binnenkort weer met een frisse blik naar het leven!
