Mijn hart smelt bij deze woorden van Xander terwijl we van school naar huis fietsen.
Het was weer het jaarlijkse Festiborgh. Een festival op school, waarbij een deel van de opbrengst bestemd is voor speeltoestellen, en het andere deel voor het goede doel. En dat was dit jaar opnieuw KiKa. Xander weet inmiddels wat Kika doet. 'Dan kunnen de dokters weer medicijnen kopen en aan kinderen geven die ziek zijn'. Zoiets ja. Ik laat het maar even bij deze uitleg. In ieder geval gaat een groot deel van hun opbrengsten naar onderzoek om kinderkanker de wereld uit te helpen. En dat ligt ons natuurlijk na aan het hart. Xander had daar in zijn eigen woorden een prachtige uitleg aan gegeven: hij was beter geworden door het geld van de Isselborgh.
Festiborgh zelf stelt voor volwassenen niet zoveel voor. Althans, zo ervaar ik het altijd. Er zijn kraampjes met zelfgemaakte spullen, een springkussen, een fiets waar je smoothies op kon maken, je kon foto's maken, een parcours in de gymzaal doen, en natuurlijk de heerlijke broodjes hamburger van meester Niek Huntelaar (ja, de broer van ja). Vooral dat laatste, daar ging ik voor. Het broodje hamburger dan bedoel ik hè.
Het was bloed- en bloedheet. En dus besloot Xander om heel logisch in de volle zon te gaan voetballen en op het springkussen te gaan. Logisch. Dat doe je met 30+ graden. En wij? We kochten braaf de prullaria die Xander gemaakt had. Want dat wordt je natuurlijk geacht te doen. Pruttel waar Xander met frisse tegenzin aan gewerkt had, want hij is totaal niet van het knutselen. Hij had sokken versierd en vlaggen erop getekend. Nee, hij wilde ze niet aan. 'Ze mogen wel boven mijn bureau hangen ter versiering'.
En verder liepen Ronald en ik steeds naar dezelfde stand om onze muntjes kwijt te raken. Drinken. Nog eens drinken. Nog eens drinken. Broodje hamburger. Nog eens drinken. En verder kletste ik met deze en gene.
Met ouders, die net als wij blij zijn met de Isselborgh en het ook zo'n fijne school vinden. Over meningen die (online) geventileerd worden dat al ons onderwijs inclusief moet, omdat dat het beste zou zijn voor alle kinderen.
Even tussendoor: ik vind het helemaal prima, dat inclusieve onderwijs. Onder één voorwaarde: dat klassen maximaal 10 kinderen hebben, met minimaal 1 docent en 1 ondersteuner, met prikkelarme lokalen, extra ondersteuning in de vorm van allerlei -ogen (psychologen, pedagogen enz), en aandacht voor elk kind. (En zelfs dat is geen garantie dat elk kind dan op de goede plek zit.)
Gaat dat niet lukken vanwege bezuinigingen, docenttekorten en administratieve lasten? Tja, dan zullen we het huidige systeem toch enigszins moeten laten bestaan. En dus zijn ook wij nog steeds blij met de Isselborgh.
Goed, twee uur later liep Festiborgh op zijn einde en was Xander bijna ontploft door de hitte, en liepen ook wij oververhit rond. Maar het was best gezellig, en hopelijk heeft het een mooi geldbedrag voor KiKa opgeleverd! Kunnen ze weer verder met onderzoek doen naar oorzaken en behandelingen van o.a. Wilmstumoren. Tenslotte ligt er nog zo'n 350 gram aan Wilmstumor en iets wat ooit een nier had moeten zijn van Xander in de diepvries in Utrecht, dus ik zeg: onder de microscoop ermee, en verder speuren jongens!
Oja, jullie hebben trouwens nog een paar mooie plaatjes tegoed van afgelopen maandag, ons dagje uit naar Bad Münstereifel. Naar onze mening nóg mooier dan Monschau! Ja, het was warm, maar de wandelroute liep voor 90% tussen bomen door, en dat was prima te doen.
We realiseerden ons pas midden in het centrum dat ook dit plaatsje in 2021 erg getroffen is door de overstromingen die er plaats vonden. Niet voor te stellen: nu zo rustig en kalm kabbelend, terwijl 5 jaar geleden zelfs oude muren weggeslagen werden door het kolkende water, wat metershoog gestegen was!
Indrukwekkend hoe alles alweer herbouwd is en alleen informatieborden en een mooie zitplek nog herinnerden aan deze heftige zomer.
Het was een heerlijke 2e Pinksterdag met prachtige plaatjes en, hoe kan het ook anders in Duitsland, als afsluiting Bratwurst und Pommes bij Bistro PlanB. Alleen de naam al zorgde ervoor dat we er graag wilde eten!
