Wat een onrust in de eerste dagen van het nieuwe jaar! En als ik niet oppas, word ik, nieuwsfreak als ik ben, meegezogen in die onrust van de dag. Nog weer eens de nieuwsapp openen, wat is er nu weer gebeurd?
Overigens niet alleen de schuld van Donald hoor. Alhoewel hij momenteel nogal onrustig oogt, steeds schreeuwend vanuit een ronkend vliegtuig, about Greenland that is from America enzo.
Ook in Nederland was het onrustig, want ja, we hadden sneeuw. Toch gek: als er één weertype is die zorgt voor rust, vertraging en demping, dan is het wel sneeuw. En toch worden we er met z'n allen ongelooflijk druk van. Ofwel van opwinding omdat het zo leuk is. Ofwel van spanning, want oh en ah, wat is sneeuw eng! 'We' hadden code oranje, en 'we' mochten indien nodig de kinderen van school thuishouden, want het zou vreselijk zijn onderweg.
Nou, 'we' hebben vooral geprobeerd daar zo min mogelijk aan mee te doen. We hebben keurig ons stoepje geveegd, ons er goed op gekleed, ons tempo en onze voorbereiding aangepast en zijn vooral doorgegaan met ons leven.
Er was weinig aan de hand. Ja, het was soms glad onderweg. Voor mij een teken om het tempo iets aan te passen en voorzichtig de bochten te nemen. Met als resultaat: er zo'n 5 á 10 minuten langer over doen, van en naar school. Nou nou, poeh poeh!
Voor manlief waren deze omstandigheden het teken om juist bij elke bocht even verantwoord de handrem aan te trekken of extra hard te remmen of op te trekken. 'Je moet weten wat je auto doet met die omstandigheden'. Klopt. Ik weet dat zo óók wel, de man test dat graag even. Meerdere keren achter elkaar. Het liefst de hele weg door eigenlijk. Snap ik wel. Maar dat mag hij dan vooral in zijn eentje in de auto van de zaak doen.
En verder genoten we vooral van dit weer. En ik zorgde extra voor de vogel vriendjes, die met kou en sneeuw onze hulp goed konden gebruiken!
Zaterdag gingen we naar een sublieme slee-plek bij Laag Keppel, waar we alledrie weer even kind waren. Wat een cadeau, dit weer! Zijn we eens een jaar níet in de bergen in de winter, hebben we toch ook dit jaar een winter gevoel!
Overigens gaan we dit jaar wel weer naar de bergen hoor, de zomervakantie hebben we geboekt. Surprise surprise, augustus, dan horen en lezen jullie het. Nog heel even geduld.
Inmiddels zitten we weer goed in het dagelijkse ritme. Wekker die om 6.30 uur gaat, school, werk, zwemles, huishouden, en een eindeloze to-dolijst die nooit minder wordt.
Ook hebben we deel 2 van ons nieuwe garagedeur-project erop zitten. Of erín eigenlijk. We hadden gedacht dat dit tevens het laatste deel van de latei-loze garagedeur-muur-soap zou zijn. Mis! Niet alles bleek in het pakket te zitten. Dus zit de deur er wel in, maar moet er nog één en ander afgewerkt worden.
En dus maakte Ronald afgelopen vrijdag opnieuw houten platen voor de gaten die er nog waren. En mag de meneer uit Harderwijk over een paar weken voor de derde keer naar Etten rijden. Drie keer is vast scheepsrecht!
