Het was weer zover: de inmiddels viermaandelijkse controles van Xander in het Maxima. En dit keer was het een bijzondere ronde. Niet omdat we al gruwelijk vroeg moesten beginnen, en we om 6.10 uur in de auto zaten. Niet omdat we dit keer naast de gebruikelijke afspraken ook bij dr. Lilien, kindernefroloog in het WKZ, moesten aantreden. Niet omdat het inmiddels al 3 jaar geleden is dat Xander schoon werd verklaard.
Nee, we hadden vandaag een speciale gast bij ons: meester Bart!
Meester Bart is meester op de Isselborgh, de school waar Xander op zit. Niet dé meester van Xander in groep 4, maar gewoon....meester. Meester Bart.
Officieel is hij leerlingcoördinator. En opleidingscoördinator. En tijdelijk adjunct-directeur. En hij vangt leerlingen op. En hij voert gesprekken met ouders, hulpverleners, stagiaires, inspecties, commissies, leerlingen enzovoorts. En hij vergadert. En valt in als een juf ziek is. En regelt dat de taxi's op dit moment enigszins naar behoren parkeren bij een school die op dit moment onbereikbaar is. En hij is voetbalmeester. Dat wil zeggen: een meester die met de kinderen mee voetbalt.
Kortom: zo'n exemplaar die elke school wel kan gebruiken. Meester Bart dus.
We kwamen er lang geleden op: is het een idee om eens iemand anders buiten onze kring mee te nemen naar de controles? Om zo de bubbel eens wat groter te maken. Om Xander uit te dagen meer te gaan vertellen én trots te zijn op wat hij elke keer doet. Want ja, het is voor ons zo normaal. Maar het ís niet normaal wat hij elke keer doet in het Maxima. En dat mag gezien worden.
Na wikken en wegen werd het meester Bart. Want meester Bart voetbalt met Xander. En als je dat doet, heb je niet één maar wel drie streepjes voor bij Xander. En meester Bart had een stukje vertrouwen gewonnen bij Xander.
Bovendien sneed het mes aan twee kanten. Want door iemand van school mee te nemen, geef je school meer kennis en kunde van het Maxima. En dat is een pré voor alle toekomstige kankerpatiëntjes die ooit op de Isselborgh zullen zitten.
Meester Bart werd door mij voorbereid, door Xander officieel meegevraagd, en meester Bart zei ja! Die trok hij abrupt in toen hij hoorde dat hij dan wel om 6.15 uur op de carpoolplaats moest staan, maar nee, dat was natuurlijk een grapje! Hij wilde heel graag mee. En dus keek Xander er echt naar uit om naar het Maxima te gaan.
Na een drukke heenweg met Heel. Veel. Auto's kwamen we ruim op tijd aan in Utrecht. En we begonnen meteen met het minst leuke: bloed prikken. Meester Bart werd de gang op gedirigeerd, want bij het bloedprikken, dáár kon Xander hem niet bij gebruiken. Dus dat deed meester Bart braaf. Maar de rest van alle onderdelen, daar mocht meester Bart bij zijn!
En dus werd er meegekeken en gepuzzeld met echo-plaatjes, werd er om het hoekje meegeloerd met de longfoto, en werd er tussendoor vooral ook veel gespeeld en de Maxima-Sprint-kampioenschappen gehouden. Bij dat laatste onderdeel vloog meester Bart bijna bij een patiëntje in bed die net de lift uit reed, maar hij kon er precies op tijd een bochtje omheen maken.
Alleen bij de nefroloog, daar werd het ietwat ongemakkelijk. Want de nefroloog heeft de rare hobby om te gaan praten over plasjes en ander spul. En het is toch eigenlijk een beetje gek, om in bijzijn van de meester uitgebreid over je darmstelsel en diens inhoud te gaan hebben. En hoe het één en ander eruit komt. Maar meesters moeten soms ook bijleren, en dat had meester Bart naar eigen zeggen gedaan. En de nefroloog was verder zeer tevreden.
Op naar de leukste en vrolijkste oncoloog van Nederland: Martine. Ze was aangenaam verrast door de aanwezigheid van meester Bart, en vond het echt heel bijzonder dat iemand van school een dag ervoor opgaf om mee te kijken. Kankerbehandeling is namelijk niet iets alleen van een oncoloog, de patiënt en ouders. Alle aspecten zijn belangrijk, ook school. En hoe mooi is het als een school zo de verbinding wil liggen, ook voor eventuele toekomstige patiëntjes.
Tot slot maakte dokter Martine deze controle-ronde nog weer een beetje extra bijzonder.
We mogen namelijk nu 6 maanden wegblijven. En daarna weer 6 maanden. En dán, als alles goed blijft gaan, gaan we over naar 1x controle per jaar! En ze voegde er de volgende woorden aan toe:
'Het gaat zo goed met Xander, het is nu 3 jaar na zijn behandeling, ik denk niet dat de kanker nog terug gaat komen'.
Ze is geen helderziende. Maar het vertrouwen dat ze ons hiermee geeft...wow!
Het was een bijzondere dag. Het was fijn om iemand van Xanders school mee te laten kijken met onze wereld in het Maxima, en de sfeer te laten voelen. Het was mooi om Xanders trots te zien en te horen. Het was bijzonder om een rondleiding te mogen geven, en al die plekken te laten zien waar zoveel herinneringen van ons liggen.
Dank je wel, meester Bart!
