Ik had mijn overwinningsblog al in mijn hoofd zitten. Ik wist precies wat ik zou schrijven, hóe ik het zou schrijven, en ik kon precies vertellen waarom het intensieve proces van de afgelopen tijd uiteindelijk een succes was.
Tot twee weken geleden. Ik crashte. En niet een klein beetje, dat je denkt: we proberen het nog even. Misschien een nachtje of twee beter slapen, en dan heeft ze ‘m weer. Nee, al snel werd duidelijk: dit ging niet goed. Ik tuimelde in een noodgang de berg af. Of nee, eigenlijk voelde het meer alsof ik vanaf de top een diep ravijn in viel. Steeds harder. Het draaide om me heen. Ik wist op een gegeven moment niet meer wat onder of boven was.
Eén ding realiseerde ik me wel: ik moet weer beginnen. Dit gaat té hard naar beneden. Als er nu niets gebeurt weet ik niet waar het eindigt. Of misschien weet ik dat wel, maar is dat te pijnlijk en te hard om te verwoorden.
Met pijn in mijn hart slikte ik die nacht mijn tablet weer naar binnen.
Mijn antidepressiva. Precies 7 weken lang had ik op 0 gestaan. Wat een rare gewaarwording: na 20 jaar geen enkel medicijn meer slikken. Gewoon op de badkamer tanden poetsen, mijn haar in een staart, en niet meer dat automatisme van het stripje pakken en dat pilletje nemen. Wat was ik trots! Elke dag telde ik dat ik ‘m niet meer slikte.
Een kleine anderhalf jaar daarvoor was ik begonnen met afbouwen. Gewoon. Omdat ik voelde dat ik het wilde proberen. Omdat ik wist dat ik, mede door de ziekte van Xander, veranderd was. Ik wilde weten wie ik zou zijn zónder. Zonder hulp of begeleiding. Zonder dat de buitenwereld het wist. Want ik wist: ik zou meningen en commentaar horen. En dat wilde ik niet. Ik wilde niet horen wat anderen ervan zouden vinden. Ik wilde niet weten wat wel of niet verstandig zou zijn. Ik wilde niet overwegen of het wel het goede moment, het goede seizoen of de goede periode in mijn leven zou zijn.
Dus in plaats van 150 mg Sertraline nam ik 100. En die moest ik van mezelf een halfjaar slikken. En dat deed ik. En dat ging. Sterker nog, het ging goed.
Na een halfjaar hetzelfde riedeltje. Nu van 100 naar 50 mg. En het bleef goed gaan. Wow, in totaal 100 mg eraf, en ik deed het gewoon!
Nee, het leven was echt niet altijd halleluja. Er waren perioden met veel stress, en er waren betere perioden. Maar ik bleef staande. En ik voelde hoe ik langzaam verder veranderde. Dingen in mij werden duidelijker. Ik voelde me op bepaalde fronten dichter bij mezelf komen.
Eind augustus, toen we weer terug waren van vakantie, besloot ik de laatste 50 mg te laten staan, en was ik eindelijk pilloos. En een poos leek het goed te gaan. Leek.
Want toen ik eenmaal crashte en terugkeek, waren er al langer signalen geweest die me waarschuwden. Ik begon steeds meer een ‘bleeh’ gevoel te krijgen. En het slapen ging steeds een klein beetje slechter. Heel licht, en steeds vroeger wakker. Totdat ik ineens helemaal niet meer sliep, en de uren dat ik wakker was alleen nog maar paniek voelde.
En toen wist ik: er moet nu ingegrepen worden. Midden in de nacht stond ik op en nam ik mijn eerste 50 mg Sertraline weer.
Met pijn in mijn hart. Met teleurstelling dat het niet gelukt was. Met opluchting, want als ik deze pillen ging slikken, dan zou het vast snel weer beter gaan.
Het is ruim twee weken na mijn crash. Ik zit weer op 100 mg. En heel langzaam aan gaat het ietsje beter. Ik begin weer beter te slapen, en langzaam lukt het me weer om dingen te doen. Maar het heeft tijd nodig. En het lijntje is heel dun. Het voelt wiebelig.
Ben ik nu terug bij af? Is alles nu voor niets geweest? Kan ik niet zonder?
Ondanks dat mijn gevoel wat anders zegt, kan ik gelukkig met mijn hoofd heel duidelijk ontkennend antwoorden op deze vragen.
Nee, ik ben niet terug bij af. Ik heb ongelooflijke moed en lef gehad om dit aan te gaan. Tot aan 50mg ging het goed. Ik heb mezelf beter leren kennen, en heb meer gevoeld.
Waarom het dan toch mis ging?
Het laatste stuk wilde ik teveel en ging ik veel te hard. Onlangs bekeek ik uitleg van dr. Mark Horowitz, en ik kreeg ongelooflijk veel inzichten in het afbouwen van deze medicatie. Dit had ik eigenlijk moeten weten vóór ik ging afbouwen!
Het lijkt alsof met mijn crash mijn ‘ziekte’ weer naar boven kwam in de vorm van paniekaanvallen en slapeloosheid. Maar het is niet mijn ziekte die naar boven komt: dit zijn de heftige ontwenningsverschijnselen die deze middelen geven. Antidepressiva: ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik slik het nu 20 jaar, maar tegelijk voel en merk ik ook wat voor drugs het is.
Zoals dr. Horowitz het uitlegt: afbouwen is het naar boven komen bij diepzeeduiken. Elke keer weer een aantal meter naar boven, en daar een poosje blijven voor je verder naar boven gaat. Anders wordt je ziek door het verschil in druk. En merk je dat je je niet goed meer voelt? Dan weer terug naar het niveau dat je je wel weer goed voelt.
Voor nu is het nu zaak om weer stabiel te worden. Mét antidepressiva. En als ik ooit weer voor langere tijd stabiel ben, hoop ik het opnieuw te proberen. Wanneer? Dat zal de toekomst uitwijzen.
