De decembermaand is normaliter een maand waarin we ons niet hoeven te vervelen. Genoeg feestdagen met de daarbij behorende taken en verplichtingen, en een vakantie waarvoor van alles nog moet worden afgerond.
Maar dit jaar brachten de laatste weken van dit jaar voor ons wel heel veel diverse turbulentie met zich mee!
Mentale crash
Het begon al in oktober, met mijn mentale crash door het afbouwen van de medicatie. Gelukkig deed de antidepressiva weer vrij snel zijn werk, maar het herstel ging langzamer dan gedacht en gehoopt. Eigenlijk van de zotte: als ik nu terug kijk heb ik mezelf heel snel weer terug geknokt op mijn oude niveau. Binnen 2 maanden functioneer ik weer redelijk normaal. Maar op dat moment voelde het alsof het trager ging dan ooit. Zal wel komen doordat ik zoveel werk zag liggen om te doen, maar wat nog niet lukte om op te pakken.
Het goed slapen bleef lang lastig. Maar inmiddels lukt het me nu sinds een week om zonder oxazepam te slapen, en maak ik soms al bijna 7 uur per nacht.
Ouders
Maar waar ik in de lijn omhoog zit, ging die bij mijn moeder heel hard naar beneden. Letterlijk: ze kwam namelijk lelijk ten val in november. Gevolg: een verbrijzelde bovenarm, waardoor ze niks kon. Mijn vader werd fulltime mantelzorger, en ondanks dat ik op 120 km afstand zit, ben je er toch mee bezig. Hoe gaat het? Is er hulp nodig? Wat zijn de laatste ontwikkelingen?
En toen gebeurde er iets wat menselijkerwijs gesproken niet op een slechter tijdstip kon gebeuren. Mijn vader kreeg een paar weken geleden een herseninfarct. Weg viel dus de mantelzorg voor mijn moeder. En toen werd het even heel hard improviseren, vooral voor mijn broer en schoonzus.
Maar langzaam komt de rust gelukkig terug. Mijn vader revalideert hard, en het gaat echt de goede kant op. De ontslagdatum is zelfs al ingepland! En ook de verbrijzelde arm van mijn moeder lijkt langzaamaan te herstellen. De pijn neemt af, en met hulp van thuiszorg en ondersteuning redt ze zich.
Maar dit alles zorgde voor behoorlijk wat turbulentie, ook bij ons. Overleg, contactpersoon zijn voor de familie, er naartoe, extra koken: we doen het met liefde, maar het maakt deze tijd niet echt rustiger.
Sinterklaas
Net als vorig jaar kwam ook dit jaar Sinterklaas naar Rots Bouw. Vorig jaar had ik al een enigszins kritisch stukje over zijn komst geschreven. Nou ja, op zich vond ik dat kritische wel meevallen. Maar ik had er niet op gerekend dat Sinterklaas mijn blog volgt!
Na zijn optreden dit jaar, een aantal dagen later, kwam manlief de goedheiligman in de wc tegen. Incognito (Sinterklaas dan), dus ik vermoed dat Ronald op dat moment niet heeft hoeven helpen met het omhoog houden van zijn mantel.
Goed, een wc-onderonsje dus. En daar kwam de vraag: hoe was zijn optreden dit jaar bevallen? Had ik daar dit jaar weer wat over geschreven?
Uh, nee, nog niet. Maar als Sinterklaas dat nu graag wil, dan doe ik dit alsnog met alle plezier hoor!
Lieve Sinterklaas, ik begin onmiddellijk positief: wat fijn dat u er dit jaar weer was!
Maar ik was wel erg verbaasd: wat was u ineens lang geworden dit jaar! Ik dacht dat je met het ouder worden steeds een klein beetje krimpt. Had u stiekem groeihormonen geslikt ofzo?
Uw aankomst was dit jaar....ehm....een klein beetje saaaai. Vorig jaar kukelde u bijna het ponykarretje af met het nemen van de bocht. Maar dit jaar zagen we u buiten niet eens aankomen. Ineens stond u binnen. O wacht, Sinterklaas is er al!
Maar u zag er dit jaar wel wat netter uit. De baard en snor en haren goed gekamd. Chapeau!
Overigens had u niet alleen groeihormonen geslikt, maar ook spraakwater: wat was u lang van stof! En u had niet helemaal door dat de spanningsboog van kinderen niet zo lang is. Dus terwijl u serieus vragen bleef stellen aan één en hetzelfde kind, lagen op de achterste rij de kinderen onder de tafel te dweilen tussen de pepernoten, die eigenlijk maar 1 ding dachten: Ik. Wil. Nu. Mijn. Cadeautje!
Ze moesten echter nog anderhalf uur wachten. Dus vergeef me Sinterklaas, ook ik ben, net als diverse andere kindjes, halverwege even naar de gang gegaan. Gewoon, even hollen en springen en mijn energie eruit gooien.
Maar uiteindelijk had iedereen zijn aandacht en cadeautje, en daar ging het om. Dank u wel Sinterklaasje!
Controles en verjaardag
Naast Sinterklaas hadden we zowel de controles in het Maxima als ook de verjaardag van Xander. Gelukkig hele goede uitslagen, maar ook cadeautjes regelen, traktaties voorbereiden, visite, taart bakken, slingers ophangen: genoeg te doen dus!
Garagedeur
We hadden een gedoetje met onze garagedeur. Een vorige bewoner dacht dat het slim was om bij de bouw van de garage de bakstenen bovenop het frame van de kanteldeur te metselen. Tja, en als je dan een nieuwe deur geïnstalleerd wilt hebben, en de oude moet eruit gesloopt worden en je weet het niet...dan trek je dus je halve muur naar beneden! Nou ja dat gelukkig nog net niet, maar de boel moest gestut worden, en eerst moet er van alles aangepast worden voor de nieuwe deur gemonteerd kan worden. Ook weer extra denk- en doewerk die we niet helemaal voorzagen.
Zwemles
En na een klein jaar op de wachtlijst te hebben gestaan, begon Xander ook nog eens met zijn zwemles! Hij vond en vindt het spannend, maar de eerste paar lessen zijn goed gegaan. Een klein groepje in een zorgbad, dus veel aandacht en lekker warm water. We moeten er wat verder voor rijden, maar het belangrijkste is dat zijn angst voor water steeds minder wordt, en hij straks met plezier kan zwemmen.
En nu hebben we vakantie. Gelukkig zijn de feestdagen niet heel vol gepland, en dat komt nu best even goed uit. Het gaat goed met me, maar dat wil ik graag ook zo houden. Op dus naar een ietwat rustiger einde van dit jaar!
