De rust m.b.t. school is gelukkig weergekeerd. Er zijn af en toe nog wat strubbelingen in de klas, maar die gelden het hele jaar door, en komen bij de beste docenten voor. De twee juffen die onverwachts zijn ingevallen hebben de boel behoorlijk goed onder controle. En als het eens uit de hand loopt, dan wil daar ook nog wel eens opzet in het spel zijn.
Zo verklapte één van de juffen dat ze onlangs de boel eens de boel had gelaten. In het kader: ‘eens zien wat er gebeurd als ik een aantal minuten de teugels laat vieren’. Nou, het duurde niet lang, of de boel ontspoorde volledig. Tien kinderen in de klas, maar het werd com-ple-te chaos. Er was een duidelijke tweedeling in de klas te zien. Het deel wat qua gedrag onmiddellijk alles deed wat verboden was, en een deel wat met grote angstogen toekeek en in de paniek en overprikkeling schoot en alleen maar wilde vluchten. Razend interessant eigenlijk, zo’n test. Ik had best even om een hoekje willen meekijken wat er dan gebeurt.
Maar het moest natuurlijk ook weer niet te gortig worden. Dus werden de angst-kinderen één voor één in de nevenruimte naast het klaslokaal afgevoerd, waar ze in alle rust konden spelen en konden bijkomen. En degenen die het qua gedrag zo bont hadden gemaakt, kregen daarna in niet mis te verstane bewoordingen te horen wat de juf ervan vond. Volgens Xander was de juf zo boos op hen, dat ‘ik denk dat alle klassen het konden horen mama, behalve die éne helemaal aan de andere kant van het gebouw’.
De juf sprak me na de tijd even aan, om me alvast even voor te bereiden op datgene wat Xander me zou vertellen. Ja, het was even ongelooflijke chaos geweest. En ja, Xander was als eerste in de nevenruimte gezet, omdat ze zagen hoe heftig het voor hem was.
Zulke dingen moeten niet elke dag gebeuren, maar ik geef ze groot gelijk dat ze hier af en toe eens mee experimenteren. Leerzaam voor zowel de kinderen als de leerkrachten! Patronen worden heel duidelijk, en hier wordt dan ook weer uitgebreid op gereflecteerd met alle kinderen. Wat gebeurde er? Waarom gebeurde dit? Wat deed dit met jou, en vooral ook met de andere kinderen in de klas?
Maar nu is het even 2 weken rust. Want vakantie. En ergens heb ik daar geen zin in, want ik hou van ritme en tijd voor mezelf. Maar aan de andere kant: als ik merk hoe veel moeite ik tegenwoordig soms heb om ’s ochtends uit bed te komen, is een wat relaxter tempo en de dag rustig beginnen ook fijn en lekker.
Zes weken had ik tussen de zomervakantie en deze herfstvakantie. En deze weken stonden bij mij in het teken van het eten van een paar olifanten.
Weet je trouwens hoe je dat doet, een olifant eten? Nou, heel simpel. Hapje voor hapje.
Wat voor mij die olifanten waren? Een aantal klussen die moesten gebeuren.
Zo was er bijvoorbeeld dat zwembad bij ons in de tuin. Ontzettend leuk, en ik begon in augustus al heel dapper met elke dag baden. Nou, zo lang heb ik het niet volgehouden. Leuk om elke dag mijn grens op te zoeken, maar het betekende ook al die dagen de filterpomp aanhouden, chloortabletten erin doen, met mijn schepnetje elke keer het vuil van regenwater eruit halen enzovoorts. Bovendien zakte de temperatuur van het water heel snel. En dus besloot ik dat het tijd was om dat ding op te ruimen.
Maar dat is nog niet zo’n simpele klus. Eerst moest er namelijk 3300 liter chloorwater weggepompt worden met een dompelpomp. Alle stangen moesten uit het zeil gehaald worden. Het zeil moest schoongemaakt worden. De stangen afgenomen worden. Het dekzeil moest schoongemaakt worden. De filterpomp schoongemaakt en opgeruimd. En uiteindelijk moest alles in dozen en bakken keurig opgeruimd worden. Flinke klus dus, die je niet even in een uurtje doet. Dus deed ik het hapje voor hapje.
Een dag de dompelpomp. De volgende dag het restant water van 2 cm wat niet veel lijkt, maar nog heel wat liter is, zeker als je het met een maatkan eruit moet scheppen.
Een dag de stangen eruit en het zeil schoongemaakt. Zware klus, over de droogmolen, zorgen dat alles enigszins droog wordt en het ding logisch zien op te vouwen. Het leek de voortent van de caravan wel. Je weet wel, dat ding wat ervoor gezorgd heeft dat ik niet meer met de caravan op vakantie wilde, want teveel gedoe.
Een dag alles in de betreffende dozen doen. Een dag de filterpomp schoonmaken. En toen dat alles gebeurd was, was ik er klaar mee. Dus de stapel ondertegels geloofde ik wel. Die bleef een poos in al zijn viezigheid onder de overkapping liggen. Maar vandaag had ik de geest en de moed, en uiteindelijk liggen ook die nu redelijk schoon in de schuur.
Hèhè, die olifant is bijna op. Alleen nog een reparatie uitvoeren aan het dekzeil, het schoonmaken en in de opruimbox doen, en dan is het echt klaar.
Nog zo’n olifant: 23 kilo appels schillen en daar appelmoes en appeltaart van maken. Ook zo’n exemplaar wat ik echt in stukjes moet hakken, wil ik er lol in houden en de klus geklaard krijgen. Maar langzaamaan wordt de plank voller in de kelderkast. En geef ik ook nog eens hier en daar wat weg, dus het lijkt alsof ik nog niet zoveel gedaan heb, maar langzaamaan vordert ook dat.
En er liggen nog meer olifanten te wachten: de tuin winterklaar maken, iets met fotoboeken waar ik jaren mee achter loop, een boek over Xanders ziekte, het opknappen van Xanders slaapkamer, en nog talloze projecten die we in de categorie ‘ooit’ geschoven hebben.
Er lijkt enerzijds nooit een eind aan te komen, aan alle klussen in het leven. Zeker niet als je ook nog je dagelijkse werk hebt, zoals het huishouden, je gezin, betaald werk, vrijwilligerswerk enz. Anderzijds: al deze klussen geven uiteindelijk ook weer zoveel voldoening.
Het is fijn om het zwembad goed opgeruimd te hebben, zodat we volgend jaar weer een schoon bad op kunnen zetten met veel fijne zwemuurtjes. Het geeft voldoening als je ziet dat je zoveel heerlijke appelmoes en appeltaart kunt maken van dat wat de natuur je gratis geeft. En na een zomer waarin de tuin ons veel speelplezier, fleurigheid en groente-opbrengst heeft gegeven, is het ook fijn om de natuur weer in rust te zien gaan en alles op te ruimen en klaar te maken voor die rust.
