Nu wist ik al wel dat het goed is voor mijn lijf en voor mijn koppie. Maar vooral op vakantie, bij het klimmen en dalen, als ik midden in de natuur liep, merkte ik dat mijn hoofd eindelijk uit ging. Dat ik in mijn zogenoemde 'empty box' terecht kwam, zoals iemand in mijn omgeving het mooi verwoordde. Omdat ik mijn aandacht zo op mijn lijf, de route en de omgeving richtte, stopte mijn hoofd eindelijk met kakelen. En voelde, hoorde en zag ik alleen nog maar.
Het was iets wat ik meenam van mijn vakantie, en het is één van mijn goede voornemens geworden. Vaker erop uit en lopen. Niet het bekende dorp-ommetje, maar echt de natuur in en wat grotere wandelingen. Vanaf een kilometer of 5.
Het was op vakantie al reuze handig, maar eenmaal thuis besloot ik een betaalde versie van de Komoot app te nemen.
Ik heb namelijk een ietwat overdreven angst voor verdwalen. En die zorgt er vaak voor dat ik niet snel zelf het avontuur op durf te zoeken. Mijn richtingsgevoel is namelijk heel slecht, en herkenningspunten zijn vaak aan mij ook niet besteed. Ik kan gerust 3x hetzelfde bospad nemen en elke keer weer denken dat ik op een nieuw pad loop.
Enerzijds handig, want dan is het elke keer nieuw, hoef je niet steeds wat nieuws op te zoeken. Maar toch...
Het is handig om nu een dame te hebben die je helpt met navigeren en je vertelt of je wel of niet goed loopt. En als je niet goed loopt, dat zelfs de meest kleine paadjes op een kaartje staan aangegeven. Plus dat ik nu routes durf te nemen die ik anders niet zou nemen. En ook op plaatsen kom die ik anders nooit zou ontdekken!
Afgelopen zaterdag gingen we met z'n drieën aan de wandel, naar de bloeiende heide op de Posbank. Ondanks nieuwsberichten dat het druk zou zijn, besloten we simpelweg te gaan en te kijken of we er konden komen. Dat was een goede methode, want we konden gewoon bij het Paviljoen komen, en er waren best wat parkeerplaatsen vrij.
Ik had een Komootroute uitgezocht, die precies de andere kant op ging dan waar de hele goegemeente naartoe liep. Want al is dat misschien de mooiste route, ik heb er zo'n hekel aan om in ganzepas achter elkaar aan te lopen!
We verlieten al snel de drukte en liepen op een prachtig pad tussen bomen en heide.
We kwamen af en toe iemand tegen, maar precies zo weinig dat we ons toch een beetje alleen in de 'wildernis' voelden.
Er was alleen 1 nadeel aan onze route. We bleken een heel stuk over een mountainbikepad te lopen. Super leuk hoor, op en neer en veel geslinger. Maar het was wel zaak op je hoede te zijn. Want meende je wat achter je te horen, dan zat er binnen een paar seconden zo'n fiets op je hielen. En dus moesten we regelmatig met een hoeraatje de berm in springen om niet ondersteboven gekegeld te worden.
'Jullie lopen op een mountainbikepad, en dat is erg gevaarlijk!', aldus één van die fietsers met een geërgerde blik.
Tja. Wie maakte het nu gevaarlijk? Volgens mij hijzelf door met een noodgang er doorheen te jassen. En we kwamen nergens bordjes tegen dat we er níet mochten lopen. Bovendien stonden we elke keer keurig op tijd in de berm, dus hé, zullen we een beetje geven en nemen?
De runderen die er liepen gaven het goede voorbeeld. Die lazen ook geen bordjes of ze er wel of niet mochten lopen. Er gingen er een paar zelfs midden op het normale fietspad liggen. Gewoon, omdat het kon. Groot gelijk! Voorzichtig er omheen en verder maar weer.
Eenmaal weer terug bij het beginpunt had Ronald een wens. We waren er tenslotte nu enigszins in de buurt: naar Gallery Aaldering in Brummen. Auto's kijken.
Ik vind er geen bal aan, zelfs niet als daar een bak staat die 3,3 miljoen euro moet kosten. Maar geen probleem, ik bleef lekker buiten op een bankje zitten.
Was eigenlijk nog leuker. Want hier kon ik ongegeneerd mensen kijken. En dat is bij zo'n zaak soms te grappig.
Want er lopen 'normale' mensen rond. Maar ook volk met behoorlijk wat duiten in de portemonnee. En dat zie je dan ook meteen aan de kleding. En aan hoe ze zich gedragen. En aan de glitterblousjes. En de kakschoenen. En nou ja, aan de manier waarop ze het andere volk bekijken. Of juist niet bekijken. Heerlijk gewoon!
En dan die man die even een proefrit gaat maken in zo'n dikke bak. Gelijk niemand meer aankijken of groeten hè. Twee dochters die vast op 'hackey' zitten. 'We komen uit Abcoude.'
'Wat doen jullie hier dan helemaal?', vroeg een handelaar aan een tafeltje verderop.
'Tja, papa hè. Hij had een leuke auto gezien. Dus ja...'
Papa is inmiddels weer terug van de proefrit, en mag nu zonder de verkoper een rondje met vrouwlief maken.
Ach, ook wel weer grappig. Al die mannen hier worden ook weer simpelweg kleine kinderen als ze al dat spul mogen bewonderen.
We hadden later die middag een etentje, dus we moesten weer op tijd gaan. Maar dat kwam goed uit met die wandeling: konden we met een gerust hart vaker dan 1 keer opscheppen om de calorietjes weer aan te vullen!
