Het was wennen.
Het was zuchten als de wekker opnieuw om 6.30 uur ging.
Het was dankbaar zijn na een paar kilometer dat we tóch met de fiets naar school gingen in plaats van met de auto.
Het was politieke talkshows op de achtergrond aan kunnen hebben terwijl ik de woonkamer een goede beurt gaf.
Het was voor de ogen van de lachende meesters en juffen een dikke knuffel geven aan die andere loedermoeder. Ze kunnen ons inmiddels wel uittekenen, zittend op het bankje en eindeloos kwekken en lachen.
Het was gedoe met Parro, omdat ik geen berichten kon krijgen of verzenden. Vast opzet van de Isselborgh: even die lastige moeder zoveel mogelijk verbannen, haha! Maar die gaf niet op, en inmiddels mag ik weer meedoen in de groepsgesprekken over mijn kind, toch handig! Bleek een instelling in het systeem van de docent niet goed te staan...
Het was wennen aan de nieuwe klas(genoten) en de nieuw-nieuwe juf. Nieuw voor Xander, nieuw op de Isselborgh.
Het was weer mijn vertrouwde werk oppakken.
Het was plasma geven, wat me veel voldoening geeft.
Maar het was ook ruimte inbouwen voor nieuwe gewoonten en tijd voor mezelf. Zo pak ik nog steeds keurig bijna elke dag een koud bad bij ons in de tuin. Inmiddels lukt het me om binnen 45 seconden door te zijn, in watertemperatuur van de koude kraan of zelfs iets lager. Maar het went. Echt, het went heel erg! En het is zo leuk, 's avonds als het bijna begint te schemeren op je rug in de tuin liggen dobberen. Een vogel of vleermuis zien overvliegen. Een bui in een verte zien aankomen. Of zelfs gewoon in de regen, want nat ben je toch al.
En door het wennen aan kou, lukte deze week iets wat me eerder niet lukte: na een warme douche draaide ik de knop naar koud. Ineens helemaal koud. En het was prima te doen. Ik kon er zo 2 minuten onder blijven staan. Heerlijk, en zo goed voor je lijf en je koppie.
Naast het koud baden pakte ik een dag voor mezelf en maakte ik een wandeling van 11 kilometer door het Montferlandse bos.
De eerste 2 kilometer was fysiek wat lastig. Ik voelde het gewicht van mijn rugzak met o.a. een camera die ik helemaal niet gebruikte, mijn ene schoen die niet zo lekker zat als die andere, de spieren in mijn benen. Maar eenmaal daar doorheen gelopen ging het steeds beter. En ik voelde me zo blij en gelukkig terwijl ik door het bos en de open vlakten struinde. Mijn hoofd wat altijd kakelde, werd langzaam stil. Emoties die ik voelden werden steeds een beetje rustiger. Er kwam steeds meer relativering. En ik haalde diep adem en rook de najaarslucht, maakte foto's, en het viel me op hoe aardig en sympathiek alle andere wandelaars waren. Iedereen genoot op zijn of haar manier van de natuur en het bewegen.
En wat was het mooi in het Montferland! Dankzij Komoot liep ik op paden waar ik eerder niet liep. En ik ontdekte dat het gebied zoveel veelzijdiger is dan je denkt.
En zo is de eerste week voorbij. Enerzijds weer in het oude vertrouwde ritme. Anderzijds met nieuwe gewoonten die het leven net wat leuker, beter en fijner maken.
