Hij is thuis denk ik een beetje uitgespeeld, alhoewel hij met zijn blokken nog steeds de mooiste bouwwerken maakt. En hij alle gebouwen uit Ronalds architectuurboek heeft overgetypt in Word.
Hij wil steeds maar wat met mij doen. En dan niet een spelletje tafelvoetbal, maar het liefst erop uit. Maar ik vind dat we al zoveel hebben gedaan in de vakantie, en het vakantiegeld is inmiddels ook wel zo'n beetje op.
Maar een aantal uur zwemmen in Rozengaarde, dat vinden zowel hij als ik geen straf. Dus deden we dat.
Xander heeft nog geen zwemdiploma. Hij staat momenteel op de wachtlijst, en ik verwacht dat hij één dezer weken wel opgeroepen wordt.
Hem watervrij maken heeft veel tijd gekost. En de stappen die hij daarin maakt, zijn niet zo groot en duren langer als een gemiddeld ander kind. Maar ik ben niet minder trots. Sterker nog, ik ben nog trotser dan menig ander ouder. Want van de week zette hij de volgende stap: hij sprong zelf, met bandjes om, in het water. In het bad waar hij niet kan staan. Zonder dat ik hem in mijn armen op hoefde te vangen. Waarbij hij zelfs even met zijn hoofd onder water komt. En vervolgens laat ik hem, doordat hij bandjes om heeft en wel enigszins blijft drijven, zelf op z'n hondjes naar de kant krabbelen. Trappelen jongen!
En het belangrijkste is: zonder moeten, zonder dwang, en met veel plezier. En dat laatste is het allerbelangrijkste!
Ik gok dat, straks onder toezicht van de vreemde ogen van een badjuf, hij z'n diploma wel eens snel in bezit kon hebben. Ideaal, want hoe minder geklep naar het zwembad, hoe beter. Maar doet hij er wel lang over? Maakt niet uit, hij bepaalt het tempo, en niet ik.
Ok, dat waren de niet lastige uren. Die lastige kwamen daarna meteen. 'En nu, wat moet ik nu doen?' Geen enkele optie die ik opperde was goed. Het was bankhangen, zeuren, mopperen om dat wat hij niet mocht (namelijk iets met schermen), kortom: simpelweg niet te genieten.
Het is zaak om dan zelf wel de kop erbij te houden. Want bij zulke dagen, waarbij ik het zelf soms ook zat ben, ga ik zelf steeds fanatieker op zoek naar dingen die we zouden kunnen gaan doen. En voor ik het weet verzand ik in allerlei opties die of eigenlijk te ver weg zijn, of te duur, of het is te kort dag, of nou ja, verzin het maar.
En dus besloot ik in zo'n moment het Xander nogmaals zelf te vragen. 'Maar wat wil jíj dan doen?' Het bleef stil. Hij wist het niet. Hij verdween mokkend in de schuur. En ineens, na zo'n 10 minuten, kwam hij weer naar buiten. 'Mama, ik heb wat bedacht! Ik wil naar het speeltuintje in Terborg!'
Oh, is het zo makkelijk? Hup, water mee, koekjes mee, de bal en de frisbee en de ereader, 5 minuten fietsen, et voila.
En zo zitten we de laatste officiële vakantiedag lekker in het zonnetje in het speeltuintje, en hebben we al tijden geen kind aan Xander.
We mogen niet klagen. Xander heeft het deze vakantie opnieuw heel goed gedaan. Zich vaak goed vermaakt, en relatief weinig gezeurd. Maar oh, wat kijk ik uit naar echt het gewone leven!
Begrijp me niet verkeerd, ik hou van m'n kind. Maar weer zelf thuis zijn zonder steeds vragen te moeten beantwoorden, dat het overdag een paar uur opgeruimd blíjft in huis, spontaan de dingen kunnen doen die ik wil doen, en vooral ook simpelweg weer echt aan al mijn werk toekomen: ik heb er zin in!
Met nieuwe ideeën, een nieuwe weekplanning om zodoende wat efficiënter te kunnen zijn, met nieuwe voornemens en nieuwe to-do-lijsten waarop punten staan die er al 3 jaar op staan. Ok, de praktijk zal na 2 dagen vast al wel weerbarstiger zijn en als vanouds, maar toch. Ik hou van dat nieuwe-begin- gevoel. Een soort van nieuwe lei. Een nieuwe bladzijde. Nieuwe energie. En voor nu is dat gevoel gewoon al fijn.
