Het zou goed weer worden, maar nog niet al te warm. Dus we hadden bedacht om nog eens naar Freiburg te gaan. Daar waren we 2,5 jaar geleden ook al geweest, maar deze stad kun je eigenlijk niet in 1 dag zien. En destijds zaten we nog in het winterseizoen, dan ziet een stad er toch heel anders uit.
En, ik was ergens stiekem blij: het zou dan wellicht wel een loopdag worden, maar geen bergop-bergaf dag. Ietwat fijner voor mijn spieren.
We besloten eerst eens een kijkje te nemen bij het Seepark, waar een mooi meer moest zijn. De weg door Freiburg was zoals een weg door een stad voor mij wel vaker is: de binnenstad is mooi, maar veel buitenwijken van een grote stad zijn vaak zo lelijk. Armer, wonderlijke figuren op straat, en werkelijk alles in Freiburg wordt onder de graffiti gespoten.
Ronald had een gratis parkeerplaats opgezocht, die natuurlijk volledig bezet was. Maar hoera, er vertrok net een auto, dus we hadden geluk.
Het was een stinkende, vieze, betonnen plaats, en ik kon me niet voorstellen dat vlak erachter zo'n mooi park zou moeten zijn. Zaten we niet verkeerd?
Nee hoor, blijven vertrouwen op Google dit keer! We liepen om een muur heen, en ineens stonden we in een rozenpark. Met daarachter groene weiden. En nog meer groen. En bruggetjes. En een uitzichttoren. En een meer. En hoe verder we liepen, hoe mooier het werd. Wow! Wat een verrassing zo midden in de stad!
Na een prachtige wandeling en een paar keer rusten, besloten we ook nog een bezoekje te brengen aan de binnenstad. Het was even manoeuvreren, maar we kwamen in een parkeergarage dichtbij het centrum.
Waar zouden we eens naartoe gaan?
Ha, de Freiburger Munster. Zijn we in een binnenstad, dan willen we, als dat maar enigszins kan, altijd even de toren beklimmen.
Ronald wist nog van 2,5 jaar geleden waar we moesten zijn. Die kleine ingang daar. Waar ook mensen uit kwamen. Oh lekker dan, zo'n trap waar zowel heen- als teruggaand verkeer overheen moet.
En waar je normaliter de kassa van zo'n toren op de begane grond hebt, moest je nu eerst 209 Stufen omhoog. Wacht even, Stufen, wat zijn dat? Wat, 209 treden? Maar voor ik daarover na kon denken was Ronald al omhoog geklommen en in geen velden of wegen meer te bekennen. Dus Xander en ik er achteraan. Oef, mijn arme bovenbenen...! Au au au, dat had ik dus van tevoren niet bedacht. Maar ook Xander ging al sneller dan ik kon bijbenen, dus ik moest er maar in moordend tempo achteraan. Bij de kassa aangekomen stonden strategisch een paar stoelen opgesteld, en nadat ik daarop enigszins bijgekomen was, kochten we onze tickets en ging de weg nog verder omhoog.
De trap werd een stuk smaller. Nog steeds voor zowel stijgend als dalend verkeer. En dus werd het spannend. Want wilde je elkaar passeren, dan moest de dalende persoon zo ongeveer paaldansend aan de middenpaal hangen, zodat de omhoogklimmende persoon er langs kon. Een tik of duw door een rugzak was niet te voorkomen. Buiken moesten ingehouden worden, je schuurde je zowat open aan de oude muren, en er werd wat afge-'entschuldigungd' naar andere personen. Na nog eens een flink aantal treden kwamen we boven.
Zo'n uitzicht, het is toch de ultieme beloning van zo'n inspanning!
We bleken echter nog een verdieping omhoog te kunnen! Niet zoveel treden, maar ik begon het wel een beetje benauwd te krijgen. We moesten straks ook weer naar beneden...en dan werd er van óns verwacht dat we al hangend aan de middenpaal andere mensen moesten laten passeren op die smalle trap!
Tja, ik kon me er druk om maken. Maar ik besloot het van me af te zetten. Hoppa, gewoon gaan, we gaan wel zien hoe we weer beneden komen. Ik had nog geen sirenes gehoord vanwege ongelukken in de Freiburger Munster, dus dan zou het mij ook wel lukken....toch?
En het lukte! Het 'paaldansen' bleek minder eng dan gedacht, en ik begon er steeds meer lol in te krijgen. Sterker nog, ik kreeg met een aantal tegenliggers zowat de slappe lach om de halsbrekende toeren die we moesten uithalen. In allerlei talen want ja, geen idee wie je tegenligger was. Ik begon standaard in het Duits, maar grotere kans dat het een Engelsman, een Spanjaard of simpelweg een Nederlander was.
Kortom: het duurde even, maar we kwamen weer veilig naar beneden. En in plaats van me druk te maken, had ik vooral heel veel lol gehad.
We doolden nog wat rond in de kerk en de stad, maar met een bui vlak boven ons hoofd hadden we eigenlijk de knollen wel op, en liepen we terug naar ons Parkhaus.
Nog even langs de Rewe voor wat boodschappen (die lijken in de vakantie nog sneller op te gaan dan thuis), en we kwamen moe, voldaan en met ruim 12.000 stappen op mijn horloge weer thuis. En de spierpijn? Die bleek ik er verrassend genoeg voor een groot gedeelte uit te hebben gelopen.
Vandaag gingen we gewoon weer opnieuw op wandelpad. Spierpijn? Ja, enigszins, maar je went eraan.
De Kandel vandaag! Berg van ruim 1200 meter hoog. Het zou warm worden, dus lekker in onze tshirts op pad.
Hmmm. Daar was niet helemaal over nagedacht, op de berg was het maar 14 graden...brrr!
We liepen een mooie route, maar genoten ook veel van rustpauzes. Door het lopen werden we snel warm, en ondanks dat de zon niet vol doorbrak, was het goed te doen qua temperatuur.
Het was vandaag simpelweg een dag van wat lopen, rusten, genieten, plaatjes maken, de ereader, en repeat. Meer kan ik er niet van maken, maar dat is toch precies wat je op vakantie wil?
Zo, en nu ga ik een soepje opwarmen en een stokbroodje afbakken als avondeten. En dit stuk proza online proberen te gooien, want nú heb ik WiFi. Dat wil hier namelijk nog wel eens wegvallen, en het 4G bereik is hier in de bergen ook niet van topkwaliteit.
