Achter me staan nog een boel boodschappen op het aanrecht die opgeruimd moeten worden. Overal ligt nog vakantiepruttel. En daarbij nog speelgoed van Xander in de vakantiestand.
We zijn weer thuis na een prachtige vakantie. Maar zoals het behoort bij het op vakantie gaan: thuiskomen is minstens net zo fijn. Je eigen spullen, routines, je eigen bed, je eigen wasmachine: alles voelt weer zo normaal.
Toch doe ik het deze keer anders. Ik ben normaliter behoorlijk van het opruimen, efficiëntie, proberen er vaart in te houden enzovoorts. Maar deze keer weiger ik dat te doen. Want ik merk dat al die efficiëntie en doorbuffelen me niet altijd meer zo gelukkig maakt. Ik blijf maar bezig met wat ik doen MOET, en ik merk dat het zoveel fijner is om met wat ontspanning de dingen te doen. In een rustiger tempo.
Dus heb ik vanmorgen niet als een razende roeland alles aan kant gemaakt en opgeruimd en gewassen. Maar ben in een soort van slowmotion tempo begonnen. Ok, de eerste was zat al wel gisteravond in de machine zodat hij vannacht kon draaien. En de toilettassen waren uitgeruimd. Maar voor de rest geloofde ik het wel.
Niet zo gek: het was gisteren een vermoeiende dag. We vertrokken rond 9.00 vanuit Bad Oberstdorf, en na een ruime 3 uur rijden waren we aangekomen in Heidelberg. Daar zouden we een aantal uren doorbrengen en rondlopen, waarna we weer verder zouden rijden.
Een prachtige stad, Heidelberg. Zoveel oude panden, een groot slot, de rivier die er doorheen loopt, en dan met geweldig weer: ontzettend mooi!
Vooral Ronald genoot er enorm van. Ikzelf wat minder.
Weet je, zo'n laatste reisdag, dan staat mijn hoofd eigenlijk al naar 'huis'. En ondanks dat het fijn is om een break te hebben op de terugweg, zat mijn hoofd op één of andere manier vol. Ik had simpelweg genoeg van nieuwe omgevingen bekijken, van alle mensen om mij heen, en van het opnieuw naar boven klimmen.
Maar ja, de heren wilden nog wel graag het kasteel zien. Prima, maar verwacht van mij dan maar even niks. Ik liep mee, en ging boven op het eerste het beste bankje zitten. 'Gaan jullie alles maar bekijken, ik zit hier prima in de zon met mijn puzzelboekje'. En zo geschiedde.
Na een paar uur was ik het niet een klein beetje zat, maar eigenlijk heel erg. Maar ik zag ook hoe Ronald er nog van genoot. Dus biechtte ik eerlijk op: 'sorry jongen, ik loop mee, maar daar houdt het mee op. Verwacht geen antwoorden of dat ik gezellig ben, want ik heb het gewoon even niet meer'.
Ach ja, de heren kennen me inmiddels, en trekken zich daar dan ook gelukkig niet zoveel van aan. En via een mooie route langs het water liepen we uiteindelijk weer terug naar de auto.
Absoluut een stad om naar terug te keren, maar voor mij op een ander moment, in een andere modus, met wat meer energie. Nu was ik alleen maar blij dat ik weer in de auto zat. Hup, de stad uit, gaan!
Oja, waar gaan we eten? 'Liever niet bij de Mac', was het antwoord. Maar ik had zelfs geen puf meer om uitgebreid iets te zoeken, en Ronald reed. Dus werd het toch de Mac. Want: makkelijk en snel. En dit keer redelijke porties en nog goed warm. En na een laatste tankbeurt ging het vol gas naar huis.
De reis ging ongelooflijk voorspoedig. We hebben geen enkele file gehad, hooguit een aantal keer Baustelle. Maar ook die zijn niet meer zo lang en hardnekkig op de A3 en de A5 als 4 jaar geleden.
Vóór het Ruhrgebied (vanuit Nederland gezien áchter het Ruhrgebied) wisselden we, zodat ik de laatste anderhalf uur reed. En na Oberhausen ging voor mijn doen het gaspedaal goed onderin: 170. Niet mijn normale snelheid, maar het was rustig, droog weer, en dus kon het. Stipt 20.30 waren we thuis. Heerlijk! Boel uitladen, kind naar bed, de belangrijkste dingen uitpakken, en na een halfuurtje Ektorp-genieten gingen zowel de lamp in onszelf als in de kamer uit. Naar bed!
En daar zit ik dan. De day after. Nog steeds op het krukje. De huiskip is simpelweg weer blij thuis te zijn, zodat ze fijn kan rondscharrelen. De was dit jaar voor het eerst buiten drogen, genieten van de bloembollen die langzaam uitkomen en gelukkig nog niet in bloei staan, 160 liter potgrond gehaald, weer vers fruit in de fruitschaal (want 2 mandarijntjes in 8 dagen is niet heel veel), en verder valt er nog o zo veel te doen.
De lijst in mijn hoofd is eindeloos. Maar het hoeft niet allemaal nu. Het hoeft niet allemaal vandaag. Het hoeft niet allemaal deze week. Maar simpelweg stap voor stap. En vooral niet vergeten om de rust die ik voel vast te houden. En de controle die ik soms wil hebben in de kleine dingen, wat los te laten.
En nu ga ik voor mijzelf een übergezonde smoothie maken. Even een gebrek aan vitaminen-inname compenseren. En Xander helpen, want die wil natuurlijk precies op het moment dat ik zit te typen, ook typen. Dit stukje proza gooi ik vanavond wel het web op, het is veel te mooi weer om overdag in je telefoon te zitten...
