Ach, het was enerzijds zo sneu om te zien. Net een uur daarvoor had hij zijn nieuwe gekregen Bijbel uit het plastic gehaald. En vol trots las hij erin. Maar in de hectiek van de verjaardag, het enthousiasme om een bepaald Bijbelboek op te zoeken en de dunne bladzijden, scheurde één van de bladzijden er voor meer dan de helft uit. Hij deed het zo per ongeluk. En hij baalde zo enorm ervan. Hij was zo verdrietig, de Bijbel was nieuw, en nu gebeurde dit al.
Mijn eerste reactie was: misschien moeten we 'm maar een nieuwe geven. Maar nee, dat was echt te duur. Bovendien kon het echt wel geplakt worden.
Hij was alleen niet meer perfect. En dat deed zeer.
We lieten de emoties er zijn. Het mocht, want ja het was ook zuur. En dus lieten we hem even op zijn kamer mokken. En tegelijk zeiden we ook steeds weer: 'we lossen dit op, de bladzijde kunnen we weer plakken, het komt goed.'
Maar een kind van bijna 7 is niet gek. Je blijft het zien. En ja, dat zeiden we hem ook eerlijk.
'Ik wil het er nu niet meer over hebben.' En het onderwerp ging accuut naar de knuffel Guus. En 5 minuten later klonk het: 'ik ben al niet meer zo verdrietig hoor!'.
Weer 5 minuten later: 'Rrrrrrrrrrt!' Een lange sliert plakband wordt van het plakbandapparaat getrokken. Och heden, hij heeft de knop omgezet, en besloten dat hij zelf de bladzijde wel zou kunnen maken. Een grote les in hoe om te gaan met tegenslagen, namelijk zelf oplossen. Maar hé, zullen papa of mama dat even doen, misschien wordt het dan wel wat netter. Ja, dat was goed. En zorgvuldig, onder toeziend oog van Xander, wordt de bladzijde er weer in geplakt.
Ziezo. Klaar. Niet perfect, maar toch goed.
Dat is eigenlijk wel de totale conclusie na deze dag, het vieren van zijn verjaardag.
Na de eerste dagen van deze feestmaand in appelstroop geroeid te hebben, besloot ik dat de lat lager moest, ook met betrekking tot de verjaardag van Xander.
Want ik ben er simpelweg niet goed in: gastvrouw zijn voor een groep mensen. Het is vaak veel. Veel voorbereiden. Veel prikkels. Veel onthouden. Veel praten. En hoewel ik dat laatste ook kan, lukt me dat in een 1 op 1 gesprek veel beter dan in een grote groep.
Als ik de koffie en theebestelling opneem, ben ik in de keuken alweer vergeten wie wat had. Vertel ik me in het aantal koffieschepjes. Weet ik ineens niet meer waar ik de taart ook alweer gelaten had. Ben ik de slagroomspuit kwijt. Vergeet ik de mensen het tweede bakkie in te doen, waardoor het glaasje fris zo laat wordt, dat de bijbehorende hapjes inmiddels de lunch of het diner wordt. Zet ik 3 keer achter elkaar de waterkoker aan. Steek ik de kaarsjes op de taart te vroeg aan, waardoor alles al bijna opgebrand is voor Xander het uit kan blazen.
En ja, ik hoop vooral dat niet teveel mensen gezellig erbij komen staan in de keuken, want hellup, dan ben ik helemaal alles kwijt.
Na zo'n dag is niet alleen het jarige kind total loss, ook mij kun je opvegen. En dat wilde ik niet meer.
Ja, het mag best wel even energie kosten. Maar ik wilde er ook iets aan hebben. En vooral: na de tijd wil ik niet het gevoel hebben dat ik in een centrifuge heb gezeten, waardoor ik niet meer weet wat boven en onder is.
Dus werd alles zorgvuldiger gepland. Het aantal mensen wat ik uitnodigde werd verminderd. Misschien zorgde dat voor her en der wat teleurstelling, maar afbakenen was nodig.
Ik bakte de taarten niet zelf. Ik nodigde geen mensen uit om mee te eten. De traktaties werden een paar dagen eerder gemaakt, allemaal houdbaar en per stuk verpakt spul, zodat dat makkelijk een aantal dagen zo kan staan. We kochten 2 cadeautjes voor Xander, geen over de top spul, maar simpelweg een Bijbel en een spel. Ruim van tevoren, zodat we geen Bol-punt-com-december-stress zouden hebben. Ik maakte geen overdadige borrelplankjes met liflafjes. Stofzuigen deed ik ook niet van tevoren. En kaarsjes uitblazen zijn we definitief mee gestopt.
Nee, het was geen perfect plaatje. En toch was het goed. Voor Xander en voor mij.
Precies net niet teveel prikkels, alhoewel het voor Xander af en toe lastig werd.
Maar het ging mij dit jaar makkelijker af. Ik onthield voor het eerst in jaren wie welke taart gekozen had. De keuken ontplofte niet. Ik kon ook af en toe met de visite praten. En ik had nu de energie om na het bezoek rustig de vaatwasser in te ruimen en te stofzuigen.
En zo zit ik nu in mijn luie stoel even bij te komen van een dag die niet perfect was, maar simpelweg gewoon goed.
(PS Voor degenen die Xander op zondag zien: wees zo wijs om even niet zelf over die gescheurde bladzijde te beginnen...)
