'Ik heb verhalen gehoord van ouders die hun kind een appje sturen met 'Hé ik zie dat dat cijfer online staat'.
Ok. Mijn kind is 6, en zijn eerste rapport bestaat uit maar 4 tekens. Dus ik heb nog geen enkel recht van spreken. Maar ook zonder dit recht vertel ik u even wat ik hiervan vind.
Wat een wijs besluit van die school! Al had ik bij de invoering van het 'cijfer-direct-zichtbaar-app' al wel direct kunnen vertellen dat dit de druk zou verhogen bij kinderen.
De kinderen van tegenwoordig moeten al zoveel. Ik merk het zelf als ik na schooltijd rustig op de verhoging zit te wachten tot meneer het belieft klaar te zijn met spelen.
Veel kinderen om me heen die te horen krijgen wat ze moeten. 'Opschieten, de taxi staat klaar.' 'Nu wel meekomen, mama moet zo werken'. 'Doorlopen, je moet naar zwemles'. 'Kom je, je hebt straks voetbal'. 'Nu meelopen, we moeten je broer nog ophalen'.
En allemaal misschien logische dingen hè. Maar toch. Soms voel ik me wel eens een rare moeder.
Want 'de mijne' gebruikt geen taxi. Zit nog steeds niet op zwemles. Zit niet op voetbal. ('Joh, je moet hem op voetbal doen, hij doet het zo vaak en graag!' Oh. Moet dat? Wat is er mis met voetballen in de tuin of het grasveldje in de buurt?) En hij heeft geen broer. Oja, en ik werk niet.
De buitenschooltijd is bij ons bedoeld om te ont-moeten. En dat betekent vooral spelen. En nee, een filmpje kijken behoort niet tot spelen.
Of lekker een boekje te lezen. Of gewoon zen een schaaltje druiven leeg te eten. Of gewoon om simpelweg je te vervelen. Of zo tussen neus en lippen af en toe eens wat te vertellen over school, zonder dat dat officieel, voor de leuke plaatjes, bij het avondeten moet gebeuren. En dat kan, want mama is er altijd.
Kent u trouwens die plaatjes? Gezinnetje aan tafel, heerlijk eten, sfeerlichtjes, en elkaar vertellen hoe de dag was. Klinkt ideaal maar werkt bij ons in deze fase niet. Want meneer Jr. pakt elke gelegenheid aan om zijn mening en verhaal aan tafel te verkondigen, vooral als het eten niet zo lekker is. En vooral als papa net thuis is en ook wil vertellen hoe zijn dag is.
Dus hebben we een strikte maatregel opgelegd: van de eerste hap tot de laatste hap wordt er door meneer jr niet gepraat maar gegeten. Als er echt wat dringends is mag hij mij aanstoten.
Zo voorkomen we lange tafelsessies, koud geworden eten, irritaties en kunnen papa en mama samen even kletsen.
Streng hè! Ja, ons kind moet ook wat hoor...
Goed, maar buiten dat moeten: waarom zou je als ouder zoveel willen weten over je kind en dus steeds die app gaan checken voor cijfers? Ok, ik snap het ergens wel, want ik ben niet voor niks dat nieuwsgierige huiskipje. Maar heel eerlijk? Ik wil heel veel niet weten van Xander op school. Waarom niet? Omdat het míjn stresslevel alleen maar verhoogt.
Ik hoef niet te weten wanneer hij iets spannend vindt. Of hij valt en zich misschien pijn doet. Of hij wel of niet die dag binnen de groep valt. Of hij het leuk vindt. Of hij zijn trui wel of niet zelf aan krijgt op school met het omkleden na gym.
Zolang ik niks hoor via de, jawel de app, hou ik lekker oogkleppen op en beeld ik me in dat alles prima gaat.
Als ik Xanders rapport krijg, vind ik het ergens leuk om te lezen. En tegelijk boeit het me totaal niet. Wat maakt het uit of hij wel of niet goed is in zijn fijne motoriek, hoe hij het met getallen splitsen doet en hoe zijn begrijpend lezen is.
Bovendien: de waarneming thuis en op school zijn altijd verschillend. Omdat school simpelweg school is, en Xander daar nu eenmaal anders is dan thuis.
School: 'Ja, hij kan al best goed lezen en zit wel boven het gemiddelde'.
Onze waarneming: ik moet mijn ereader aan de kant leggen om te voorkomen dat hij míjn boeken gaat lezen.
Wat maakt het verschil in waarneming uit? Hij ligt as we speak op zijn rug op de hocker van de bank te lezen en te ontspannen. Heerlijk! Hij kan het, vindt het leuk, prima, komt verder wel goed. Niks meer aan doen.
En verder: zolang hij niet wakker ligt van stress voor school, hij met een lach het lokaal inloopt, en enigszins sociaal is in alle opzichten, geloof ik het wel.
Zo. En nu ga ik eens de Parro app checken om te zien of de juf nog een berichtje heeft gestuurd hoe het afgelopen week gegaan is...
