Eerst werd Xander ziek. En dat kan gebeuren. Vervelend, extra werk te doen, planning omgooien, maar vooral voor hemzelf nog het meest vervelend.
Maar op diezelfde dag dat hij ziek werd, maakte Ronald een onvoorziene schuiver met de motor. En leek het eerst alleen een wat pijnlijke enkel waar hij wat moeizamer mee liep, na het uitdoen van de motorlaars werd het serieus. Binnen het uur een compleet dikke, blauwe voet waar niet op te staan was. Oef. En met krukken lopen lukte ook niet, want ook de pols en elleboog gingen mee doen.
Toen waren er dus 2 mannen die geen kant op konden, en mocht ik serieus aan de bak. Maar hé, in goede en slechte tijden hè. Dus stroopten we de mouwen op, en we deden wat we konden.
Voor 3 dagen. Want toen was het met mij gedaan.
Ik had namelijk al weken met verhoging en paracetamol rondgelopen. En op de dag dat Ronald weer naar het werk kon, en Xander wat leek op te knappen, besloot ik om te stoppen met alles te dempen. Stoppen met die paracetamol, en eens zien wat er zou gebeuren.
Nou, dat heb ik geweten. Na een halve dag belde ik Ronald op: 'ik lig op de bank, Xander moet eten hebben, maar ik heb geen idee hoe ik dat moet gaan doen...!'
Vier dagen tegen de 40 graden koorts aan, en ik was werkelijk tot niks meer in staat. Ik heb me in jaren niet zo ziek gevoeld. Het is me in 14 jaar huwelijk nog niet gebeurd dat ik zelfs geen benul meer had of er nu wel of niet een was gedraaid moest worden. Douchen, tanden poetsen, ook dat lukte me niet. Alleen 's avonds m'n medicatie nemen, dat vergat ik niet. Maar verder? Ik lag compleet onderop, en kon alleen maar huilen van ellende.
Ja, het klopt: ik ben ongelooflijk slecht in ziek zijn. Ik ben team 'hoopje ellende'. Er is niemand die dan zo zielig is als ik, en wee degene die het bagatelliseert.
Maar ook dit ging voorbij. Eindelijk zakte de koorts, en na 5 dagen ziek zijn kon ik eindelijk weer douchen. Zittend op een krukje. In een uitermate langzaam bejaardentempo. En de rest van de dag lag ik weer voor pampus op de bank. Maar oh, wat is dat dan lekker!
Het bleek te heersen, de griep. Het was een nare variant, en het duurde lang voor je opgeknapt was. Ik kan het allemaal beamen. Want ik heb daarna nog dagen met benen van elastiek gelopen. En ja, ik ben toch echt al flink opgeknapt, doe mijn ding weer, maar ben er nog steeds niet.
Maar alles beter dan 40 graden koorts, dus mij hoor je niet klagen!
Xander is gelukkig ook weer opgeknapt. En Ronald? Die scharrelt steeds beter rond, maar heeft op een aantal plekken op zijn lijf een prachtig kleurenpallet zitten. Van blauw tot geel tot bijna zwart. En die zal met lopen nog wel een hele poos herinnert worden aan zijn schuiver.
Één voordeel: 'Mijn motorjas en broek ben ik nooit helemaal tevreden over geweest, maar die zijn nu kapot, dus kan ik nu gelijk goeie kleding kopen.'
Uh...ja. Klopt. Maar op zich had je dat ook op iets minder drastische wijze mogen doen hoor...
